Mee doen, of niet mee doen

foto: IJmuider Courant

Het blijft maar een niet goed te bevatten begrip; onze definitie van arbeid. Er zijn mensen die normaal werken en enorme inkomsten hebben en er is volk, dat geen cent verdient. Bij de eerste praten wij over arbeid, bij de tweede categorie niet. Immers arbeid wordt als arbeid gedefinieerd, wanneer er inkomsten of loonderving tegenover staat. Anders niet.

Het duurt niet lang meer en ik ben drie jaar werkloos. Dat wil zeggen, drie jaar geen arbeid waaruit loonderving plaats vindt. Gedurende de gehele periode heb ik niet op mijn achterste gezeten, en zeker niet alleen maar voor de tv gehangen. Integendeel. Mijn ethos is actief te blijven. Als raadslid, en de laatste tijd ook als vrijwilliger. Als vrijwilliger werk ik niet anders dan in mijn vroegere werk. Ik ervaar het eigenlijk ook het zelfde. Het aantal uren is echter beperkt, want ik moet mij beschikbaar houden voor de arbeidsmarkt. Ik moet solliciteren. Vier keer per maand. Waarop is mij nogal eens onduidelijk, omdat het aantal banen maar heel beperkt is. Met moeite haal ik net aan de verplichte vier keer per maand. Reken maar uit hoeveel sollicitaties ik al heb gedaan.... Toch ben ik amper uitgenodigd, ondanks het feit dat ik voor vele vacatures voldeed aan alle eisen. Ook heb ik gepoogd op diverse manieren te solliciteren, mijn brieven op diverse wijzen te schrijven en steeds aan te passen. Zonder succes. 

Veel werklozen leven een vrij passief bestaan, naast de sollicitatieactiviteiten. Ze rommelen wat, lezen veel, of kijken veel tv. Ik heb daar niet voor gekozen. Als raadslid heb ik extra tijd in mijn raadswerk gestopt en nu dus mijn vrijwilligerswerk. Dat laatste zal ik graag blijven doen, uitbreiden en verder ontwikkelen. Maar, het is geen werk, simpel omdat de organisatie waar ik actief ben geen financiën heeft mij te betalen. In ieder geval nog niet. Formeel blijf ik dus werkloos.

Op zich maakt het mij niet uit. Ik heb een uitkering en maak mij nuttig. Lag het maar zo eenvoudig. Als werkloze krijg je een uitkering. Netto heb ik heel veel moeten inleveren. In mijn leventje heb ik de broekriem al aardig aangetrokken, maar een fors aantal vaste lasten blijven. Het geld raakt, letterlijk, op. Nu wil de overheid dat iedereen zo veel als mogelijk maatschappelijk participeert. Echter, des te leger de knip, des te lastiger het wordt. Alles, ja werkelijk alles, kost geld en wordt nog duurder ook. 

Dan begint de frustratie te komen. Vroeger werkte ik hard... En werd daarvoor beloond. Nu werk ik hard, en gaat het alleen maar verder achteruit. Ik word er niet voor beloond en moet juist steeds verder bezuinigen. Zo ver, dat ik straks essentiële zaken moet laten. Verder bezuinigen lukt niet, want dan kom ik onze economie en de crisis tegen. Met andere woorden; ik raak steeds verder in een spagaat. Het wordt toch wel erg uitzichtloos. Natuurlijk, overal kom je uit en alles lost zich op... Maar hoe groot moet de schade worden? 

Aan de ene kant werk ik vol overgave en zet ik mij in om iets goeds op te zetten en dat ook zo goed mogelijk te dien. Aan de andere kant wil ik de wereld buitensluiten, vluchten voor de realiteit en mij diep verstoppen.

De vooruitzichten geven onvoldoende hoop. Te weinig perspectief. Het zal er best zijn, maar nu ben ik even niet meer in staat het te zien. Alles lijkt, wat dat betreft, tegen te zitten. En dat maakt je ook weer bang, en onzeker. Ik ben misschien te netjes voor deze tijd... Geen idee.

 

Eerder maakte ik mij wel druk over de graaiers. Nu merk ik een enorme woede. Een krantenartikel over de werknemers van The City (Financieel centrum van London) doet mijn woede verder oplaaien. Zij protesteren tegen het instellen van inkomensplafonds. Zij vinden dat zij meer verdienen en dat dit ongelimiteerd mag. Hufters en egocentrische boeven zijn het. Mede door dat soort gasten zit ik in de shit. Het is niet mijn eigen schuld dat ik na 26 jaar dienstverband op straat ben gekomen. De overheid en zakkenvullers hebben deze situatie veroorzaakt. Maar als kleine individu wordt het mij aangerekend. 

Ik werk. Ik werk keihard, maar ik heb geen inkomen. Nee, wanneer je een financiële dief bent draagt de wereld je op handen, maar als werkloze word je met Argusogen aangekeken. De wereld is niet eerlijk. Ik ga er vanuit dat de eerlijkheid gaat winnen en houd vol, al moet ik heel diep door het stof bijten. Nu voel ik me klote, bekneld en zelfs wat uitzichtloos, maar weet dat er inderdaad betere tijden komen. Alleen hoop ik dat het niet zo diep hoeft te gaan dat mijn vrouw, mijn hondjes en ik in een kartonnen doos moeten wonen, voordat de voorspoed er weer is. Laat de voorspoed nu maar weer eens voor de deur staan. Ik zal hem binnen laten!

toekomst?

Solliciteren

ik had dit graag iedere ochtend willen aanschouwen

Balen. Nog steeds. Inmiddels heb ik een lange ervaring op mijn vakgebied. Ik behoorde zelfs tot de top van de kleine sector. Door de politieke en financiële gevolgen is mijn wereld sterk veranderd en ben weer op zoek naar werk. Voor een 55 plusser is dat al heel lastig. Omdat ik uit zo’n kleine sector kom soms nog lastiger. Tot laatst. Er stond een advertentie bij Paswerk. Helemaal aansluitend op mijn ervaringen en zeker ook wensen.

Inmiddels weet ik dat kwaliteit niet het enige is om door te dringen tot een bedrijf voor een sollicitatie. Op het moment dat je gaat solliciteren maak je jezelf afhankelijk. Zo ook nu. Maar, ik werd uitgenodigd. Ik was blij en ook het gesprek verliep prima. Sterker, na het gesprek had ik er echt zin in. Ook toen gaf ik al aan, dat de volgende stap niet bij mij lag. Gelukkig belde Paswerk mij met de mededeling door te zijn naar de tweede ronde.

de WSW en dagbesteding staan
regelmatig onder vuur. Dat maakt
de sector ook spannend en uitdagend

En ook de tweede rond was een goed gesprek. En… ik had er nog meer zin in. Het was immers niet alleen een buitenkansje zo specifiek binnen mijn eigen kwaliteits- en kennis- gebied aan de slag te kunnen, ook het bedrijf zelf (Paswerk) maakten dat dit een voor mij leuke en boeiende baan is.

Ook nu realiseerde ik mij, dat ik mijn werk had gedaan en nu afhankelijk was van de andere kant. Desondanks kon ik mij eigenlijk niet voorstelen, dat er iemand is die betere credits voor deze job heeft, dan ik zelf. De realiteit bleek anders. Telefonisch werd ik op de hoogte gebracht, dat de keuze op een ander is gevallen. Echt heel erg balen, maar ook iets onvoorstelbaars. Voor mijn gevoel had ik het goed gedaan, maar toch heb ik iets niet zo goed gedaan, dat de keuze op mij is gevallen. Blijkbaar heb ik ze op dat laatste stukje na niet kunnen overtuigen, terwijl ik weet dat ik de juiste man ben. En juist dat is zo klote van het solliciteren. Hoe goed je je best ook doet, het effect op de ander(en) weet je niet. Duidelijk was dat het een hele erge close finish was. De ander had, aldus de boodschapper net iets meer specifieke ervaring binnen het werkveld van de WSW, terwijl mijn ervaring meer in de GGZ lag. Dat verschil kan ik niet ontkennen, maar ben nog steeds overtuigt dat ik veel meer kennis en betere bagage mee neem. Blijkbaar heb ik het toch niet voldoende kunnen overbrengen. Dat is het lastige van solliciteren. Een of twee (relatief) korte gesprekken… en het bepaalt je toekomst. Verdomd jammer. Hadden ze ons allebei een dag mee laten lopen… dan was ik het zeker geworden.

De realiteit is anders. En van deze plaats wens ik mijn concurrent alle sterkte toe in zijn nieuwe baan. Dat neemt overigens niet weg dat wanneer deze persoon zich terug trekt of anders, ik mij absoluut ter beschikking stel aan Paswerk. En ook bij andere (soortgelijke) vacatures hoop ik dat Paswerk aan mij denkt.

Een modern bedrijf, maar dit is niet het algemene beeld van Paswerk en WSW bedrijven. Er gebeurt veel meer, en veel werk is in meer of mindere mate geintergeerd, of uitbesteed.