in den vreemde; het dierenrijk (13)

Ga je naar een land als Turkije, dan verwacht je toch enigszins ook een licht exotisch dierenrijk. Kort na De grens werd dit inderdaad bewaarheid, leek. Op enkele tientallen hoge lichtmasten zaten tal van ooievaars. Soms een, een enkele keer wel drie op een paal. De trek was duidelijk begonnen. Turkije beloofde exotische dieren.

De eerste vogel in onze nieuwe tuin was... een Vlaamse Gaai. Vervolgens mussen, kraaien en natuurlijk ook de Turkse tortel. Die laatste is in Nederland ook helemaal geïntegreerd, dus Dat stelt ook weinig voor. Tot op heden heb ik eigenlijk nog geen dieren gezien, die ik Nederland ook niet met enige regelmaat zag. Door de tuin scharrelt af en toe een egel. Weinig opzienbarend. Dacht ik een keer de egel te horen, bleek het waarachtig iets anders te zijn; een kleine landschildpad. Inmiddels heb ik het diertje al regelmatig gade geslagen. Meer exotisch dierenrijk lijkt nauwelijks aan de orde. En de schildpad is dol op afgevallen bloemblaadjes van de Bougainville. Dat is dan weer vertederend.

Nee, ik dacht in een land te komen met schorpioenen, slangen, hagedissen, gekko's en meer en meer van dat exotisch spul. Het zal er vast wel zijn. Verborgen voor mijn ogen. Van

Wilma hoor ik dat er bij haar op de berg wel slangen zitten. Veel zien zij ze ook niet. Schorpioenen komen af en toe buurten. Wilma heeft wel haar vaste gekko's... Nou ja, in mini formaat. Hier, bij ons, heb ik inmiddels ook een paar keer een gekko waar mogen nemen. Leuke diertjes. Om nu te spreken van onze vaste "huisgekko" gaat toch echt te ver. Twee kakkerlakken heb ik gezien. Hier in huis, maar beiden waren al hartstikke dood. Een zeven centimeter grote sprinkhaan voert nu toch echt de lijst aan van de meest exotische, waargenomen, dieren. Wat dat betreft is het maar saai hier. Ook de vogelpopulatie biedt weinig nieuws. Twee kleine vogeltjes, die we nog niet kunnen determineren, naast de mus en koolmees.

De geiten, die zijn hier wel wat anders. Ruiger en soms met grote hoorns. Dan houdt het wel op.

Toch wil dit niet zeggen, dat Turkije geen interessant land is, wat dieren betreft. Begin maar met de honden. Een normale hond loopt hier los. 's Avonds zie je een aantal, steeds dezelfde, richting dorp lopen. Net hangjongeren, met dien verstande dat iedere hond wel zijn eigen stekkie heeft, waar ie de baas is. Onze honden hebben daar wel even flink aan moeten

wennen. Bovendien rent een Turkse hond niet. Hij is wel gek, met die hitte. Nee, die van ons stelden zich in het begin echt aan, maar integreren al snel. Gedurende de avond en nachtelijke uren is hier een waar orkest van geblaf. Aan de overkant is er eentje met de zelfde blaf als Ventje. Hoogst irritant. Verder kan het de hele nacht door gaan en hoor je het blaffen zich verplaatsen. Inmiddels zijn die van ons juist de stille honden. Alleen Ventje is een uitzondering. Niet wat blaffen betreft (Noah blijft onze koploper), maar qua neurotisch gedrag. Sinds het kleine katje zich hier meer en meer thuis voelt is Ventje helemaal verliefd. Du moment dat hij de indruk heeft dat Elif in de buurt is loopt ie zenuwachtig heen en weer. Treffen ze elkaar, dan is het ruiken, en wat met pootjes naar elkaar slaan. Heel aandoenlijk.

In het dorp zie je ook mensen met aangelijnde honden. Meestal Keeshondjes, en een oud mannetje er naast. Verder vooral een enkele toerist en wij, met onze ongeleide projectielen. Pas op het grasveldje voor Blue mogen ze los. Soms laten we ze in de tuin lis (dat wil zeggen buiten hun afgezette terrein). Dan is de buurhond er, Lucky, en Peppa wordt plots een jonge hond. Lijkt wel verliefd op d'r oude dag.

Het grootste wonder is toch onze kat Kato. In Driehuis leefde zij boven. Gescheiden van de honden. Tijdens de reis was er zowaar toenadering en koude vrede. Eenmaal hier verdween Ze snel weer uit zicht. Tot ze nog magerder werd, niet meer at en nauwelijks dronk. Een bezoek aan de lokale dierenarts volgde. Een aardige jonge vent. Heel bewogen voelde hij de kat. Uiteindelijk spoot hij het diertje vol met van alles. In de namiddag kwam ie het beestje terug brengen. De kat leek al wat levendiger. En jawel, Kato begon te eten. Dat niet alleen, Kato loopt nu rustig tussen de honden door, staat naast Noah op de trap en vreet zich helemaal het leplazerus. Er is een nieuwe kat geboren. En dat op haar veertiende... Zelfs een kat is nooit te oud om te leren.

Maar, tot nu toe dus niets exotisch. Toch een kleine teleurstelling. Zelfs geen hagedisjes of iets dergelijks. Ik vrees dat de Turken hier zelf een beetje debet aan zijn. Eens per week rijdt hier een pick-up langs, die een gifwolk achterlaat om de muggen te doden. En wat sterft er wel niet met hen? Er zijn dus weinig insecten, in het dorp. Dan krijg je dit later in de keten wel weer voor je kiezen. Weinig insecten, weinig vogels en weinig koudbloedigen.

Op de berg is dat anders. Daar wordt niet gespoten. Bij Wilma en Hassan zijn meer dieren. De kippen houden ze ook om de slangen en schorpioenen weg te krijgen, evenals de muizen. Wanneer de zon onder is hoor de de uilen. Zij vinden dat normaal. Zij zijn ook niet het voorbeeld van de gemiddelde Turk. Alhoewel, gemiddeld.... de Turk is in te delen in twee categories; dieren haters en dieren liefhebbers. Zelfs bij onze hondjes zie je dat. Of ze gaat er met een grote boog om heen (ook zelfs grote kerels), of ze komen helemaal naar je toe en ja, onze honden zijn zelfs al diverse keren gefotografeerd. Wat dat betreft een land van uitersten.

Op zich heeft het wel iets. Je leeft ver van huis, in een andere wereld. Het weer is anders, het tempo, de religie, maar op het gebied van dieren is het eigenlijk net als thuis. Het enige echte verschil is hoe ze hier met dieren om gaan.  In den vreemde is dus soms eigenlijk maar vrij gewoontjes.......

 

In den vreemde; de verwerking (3)

Sinds wij uit Nederland zijn vertrokken droom ik weer. ’s Nachts, of tijdens mijn middagdutje. De oude vertrouwde dromen waarin het reizen een prominente rol speelt. Echter, in mijn dromen is een toegevoegde waarde.

Inmiddels ben ik vier jaar zonder werk. Blijkbaar heb ik dat geaccepteerd zonder daar concreet iets mee te doen. Al drie keer heb ik gedroomd over mijn collega en baas, Nico van Kan. De eerste keer was in een Portugese omgeving, voor zover ik mij nog kan herinneren. De derde keer staat mij nog iets bij van een vreemd werkbezoek. Mijn dromen worden nu regelmatig gecombineerd met zaken uit, met name, mijn arbeidsverleden.

Nico van Kan

Vier jaar lang ben ik daar eigenlijk helemaal niet meer mee bezig geweest, behalve dat ik de feiten accepteerde en door ging. Nu blijkt dat er toch sprake is van een rouwproces en ik dit niet eerder ben aangegaan. Pas nu lijk ik echt met die verwerking te beginnen. Geheel vreemd komt dit niet over op mij. Mijn moeder stierf in 1980, na een kort ziekbed aan kanker. Ondanks mijn verdriet werd ik gedwongen verder te gaan met mijn leven. Na een jaar begon ik over haar te dromen. Onder meer dromen dat zij nog leefde, maar in een geheel andere hoedanigheid. Een totaal andere vrouw, die qua uiterlijk als ook ten aanzien van haar persoonlijkheid nauwelijks meer te herkennen was.

De reden dat ik geen gelegenheid had tot enige verwerking was de omstandigheid dat ik werkte als groepsleider in een thuis voor moeilijk opvoedbare kinderen met een beperking. Na de crematie moest ik al snel aan de slag en mijn eerste confrontatie was  een pupil die op mij af kwam en zei: ha, ha, jouw moeder is lekker dood… Wat ik er mee aan moest wist ik niet (ik was pas 24 en had weinig ervaring met dergelijke zaken). Dus stopte ik het weg. Maar een rouwproces kan je niet wegstoppen. Via de dromen kwam het terug. Na die dromen gaf ik haar dood ook bewust een plaatsje in mijn leven. Pas toen had ik het feitelijk moeilijk.

Nu is er niemand dood. Nou ja, er zijn mij al teveel mensen ontvallen, echter in dit geval gaat het niet over het verlies van mensen, maar het verlies van werk. Een plek waar ik al 26 jaar mij had voor ingezet. Door een lullige fusie werd mij een toekomst onmogelijk gemaakt. Ondanks dat het werk weg was gevallen ging ik door. Het leven haalde mij steeds in. Met de politiek, mijn relatie, het wonen, de problemen, tot het vertrek naar Turkije. Het schilderen is in zekere mate ook een uitlaatklep, maar veel meer voor zaken die heftig en actueel waren (of zijn). Ik heb de lange arbeidsovereenkomst altijd wat weggewuifd.

Tot nu dus. Door het dromen. Pas nu besef ik wat het belang van dat werk is geweest. De impact op mijn leven, maar ook hoe ik mij heb kunnen uiten en neerleggen in die werkkring, met die collega’s en die omstandigheden. Natuurlijk is het lekker dat ik niet meer iedere ochtend om acht uur in de file hoef te staan. Zo praat je eenvoudig iets negatiefs goed. Alleen, zo eenvoudig ligt het niet. Eerder gaf ik al aan dat je tegenover iedere negatieve ervaring een positieve ervaring neer kan zetten en omgekeerd. Echter, daar tussen speelt nog de zaak van het afscheid nemen, de rituelen en het afronden. Door het uiteen vallen van onze divisie werd mijn vertrek ook een geruisloos gebeuren. Ik heb de zaak niet afgerond. Vier jaar heb ik er over gedaan daar achter te komen. Via mijn dromen.

Het veranderde leven in den vreemde maakt mij niet een ander mens, maar haalt mijzelf weer in mij naar boven. Zo heb ik mijn hele leven altijd veel gedroomd en waren reizen en verre, of exotische, oorden het centrale onderwerp. De afgelopen vier jaar heb ik nauwelijks meer gedroomd. Vroeger had ik altijd fantasieën; ik zag iets en kon er een eigen realiteit omheen bouwen. Dat was weg. Een tijd lang zag ik het als een gevolg van het gehuwde leven, maar dat is gelul natuurlijk. Daar kom ik nu achter. Alles komt weer teug. Nee, vier jaar lang heb ik mij laten opslurpen door continue met alleen de realiteit bezig te zijn. Als een tornado ging ik aan mijn gevoelens voorbij en door. Door en telkens maar weer door.

Het leven hier is ook door gaan, alhoewel het hier een andere betekenis heeft. Alles is ook losser. Een aantal problemen zijn niet weg met ons verblijf hier. De meeste problemen echter heb ik letterlijk achtergelaten. Ik voel dat ik weer langzaam tot bloei kom. Ik word weer losser, neem de tijd om te genieten en pak de tijd om iets te doen, aan te pakken. Zoals vandaag dat ik een Bougainville heb gekocht, want als je hier woont hoort er een Bougainville in je tuin. Gemijmer over de toekomst is er niet. Nu kijk ik over mijn schouder. Ik kijk de afgelopen jaren terug, zonder dit bewust te zien. Misschien moet ik zeggen: ik voel de afgelopen jaren terug, dat wat ik aan gevoel heb ontbeert. Niet bewust, blijkt nu. Het feit dat ik mij in een omgeving bevind waar de ingrediënten zijn om een aantal zaken te verwerken. Een rouwproces klinkt zo zwaar, alhoewel dat er misschien wel op lijkt. Het gevoel is echter heel bevrijdend. Vanuit mijn onbewuste ben ik eindelijk allerlei zaken aan het afronden. Ik sta voor een enorme boekenkast naast een stapel ervaringen. Nu heb ik eindelijk de positie om die stapel in de boekenkast te leggen. Alles daar waar het hoort, ieder zijn eigen plank, zijn eigen schap.

De eerste week, na ons vertrek, was ik vooral verwonderd. Verwonderd weer te dromen en te voelen. Nee, weer anders te voelen. Het is een beetje als landen. Na een lange vlucht ben ik aan het landen, maar de baan is lang. Gelukkig, want ik hoef niet hard te remmen.

Ik zit hier in Gocek, op een kampeertafeltje, achter het gaas van de woonkamer. Het verkeer komt voorbij. Geen televisie om mij achter te verstoppen. Voor mij mijn laptop. Krekels en verkeer. Rust. Klam voelt mijn huid van de hoge temperaturen. Klam, maar ook koel. Ik ben geland… nu rijdt ik langzaam uit. Het besef van hoelang ik al weg ben is eigenlijk al weg. Dit is mijn leven. Een leven wat bij mij past, waar ik mijzelf kan zijn. Niet dat ik mij anders voor deed of mijzelf verloochende, nee, ik toonde maar een tipje. Je kan het hele verhaal vertellen, of je verteld een deel. In het laatste geval lieg je niet, maar de ander zal nooit je verhaal leren kennen. Nu leer ik het hele verhaal te vertellen. Ik hoef geen dingen meer weg te laten. Geen zaken om mij aan te moeten passen. Er is geen enkele reden mij te bewijzen of te laten zien wat ik allemaal wel kan. Ik weet wat ik kan en de ander mag oordelen. Ik weet wat ik ben en de ander mag oordelen. Ik weet wie ik ben en de ander mag oordelen.

Mijn leven lang ben ik oprecht geweest. Dat heeft nogal eens tegen mij gewerkt. Het eerste zal ik blijven, het tweede is geen punt van orde meer.

Hoelang zal het proces duren? Niemand die het weet. Wel durf ik aan te geven dat ik door mijn huidige omstandigheid eindelijk een heleboel zaken kan gaan verwerken. Zo voelt dat, zo gaat dat. Niet meer jakkeren, maar gewoon de acceptatie. Gek, wat het leven in den vreemde allemaal met je kan doen. Ondanks dat niet alles goed voelt of positief is, met het verwerken, maar eigenlijk voel ik mij nu al twee weken heel erg gelukkig. Daar blijf ik aan werken.