Wilde en gevaarlijke dieren

Van de steek van een schorpioen kan je flink ziek worden. Op sommige plaatsen op de wereld kan een dergelijke steek zelfs dodelijk zijn.hetzelfde geldt voor slangen, maar bij slangen is het ook dat niet iedere slang giftig is.

Hoe noordelijker des te minder gevaarlijk deze dieren zijn, dan wel minder vaak voor komen. In de Mediterranee, waar ik een aantal maanden per jaar woon, zijn meer slangen en schorpioenen, dan in bijvoorbeeld Nederland. Daarbij zijn ze hier giftig,maar maakt dat je er behoorlijk ziek van kan worden.

Nu geldt voor zowel de slang als de schorpioen dat ze zich vooral goed verstoppen. Wanneer ik bij een berg stenen sta en ik pak er vluchtig een vanaf, dan is het niet ondenkbaar dat ik geconfronteerd wordt met of een slang, of een schorpioen. De kans op een schorpioen is vele malen groter.

Een paar keer per jaar hebben we een schorpioen op het terras. Recent hadden we problemen met de wasmachineafvoer.  Op een gegeven moment zat er een joekelse schorpioen op de muur.

Gemiddeld hebben we (zien we) drie schorpioenen per jaar op het terras, of in het huis. Dat maakt alertheid wat lastiger. Wanneer ik een schoen uit het schoenenrek neem, moet ik absoluut checken op schorpioenen. Ook met andere zaken is enige alertheid een vereiste.

Een vriendin van ons heeft het een stuk zwaarder. Inmiddels heeft zijn meer dan honderd schorpioenen naar de andere kant geholpen, die zich in of direct rond haar huis ophielden. Het dier mag dan tot de verbeelding spreken, maar in dit geval absoluut niet. Ik benijd haar dan ook niet. Waar ze vandaan komen en waarom daar zo veel en hier zo weinig is een raadsel. De schorpioen houdt zich vooral op bij steen, op een warme dan wel behaaglijke plek en bij voorkeur met een zekere vochtigheid. Naast het huis van onze vriendin staan geiten. En daar ligt mest, wellicht een reden.



Muggen, muskieten en wespen zijn de volgende groep stekende dieren. Minder gevaarlijk, alhoewel van de muskiet (paardevlieg) en wesp kan een steek ook zeer ziek maken. Muggen zijn alleen maar lastige etters. In het noorden van Europa zijn de mug en wesp alom vertegenwoordigd. In het zuiden (en midden) is ook de paardevlieg meer prominent aanwezig. Maar er zijn ook meer soorten wespen. Een soort is wel twee keer zo groot als de Nederlandse wesp. Een steek van deze wesp is zeldzaam, maar gaat het mis, dan ook goed.



Stekende en bijtende reptielen en insecten zijn vervelend. En wanneer mensen allergisch zijn kan het zelfs gevaarlijk worden. Daarbij, dit soort dieren is klein, en slaat onverwacht toe. Meestal zie je het niet aankomen, maar ook preventief is niet veel te doen. Goed tegen de mug heb je DEET, maar ook dat is niet altijd afdoende.



Makkelijker zijn de grotere gevaren. Om te beginnen zijn deze net zo bang voor de mens, als de mens voor hen. Bovendien kan je jezelf er beter tegen beschermen. Let wel, ik praat nog steeds over Europa. In de tropische gebieden wordt het een stuk lastiger gevaarlijke dieren te ontwijken. Zeker in de regenwouden of andere tropische oerwouden. In Europa, inclusief de Mediterranee, zijn de gevaren wel beperkt. Hier, waar ik nu zit, komen beren voor. Toch zal ik er niet snel eentje zien, laat staan dat deze beer dan zal aanvallen. De beer leeft vrij geïsoleerd en zal je niet snel in een dorp tegen komen. De beer is de grootste en gevaarlijkste, die we in Europa kennen. Daarna volgt de wolf. Wolven komen wijder verspreidt in Europa voor, maar zijn de mensen uiterst zelden tot last. De mens zelf, want de mensen hebben soms veel last van deze roedels roofdieren, omdat vee (schapen en geiten) wel veelvuldig slachtoffer blijken te zijn. Verder spreekt de wolf vooral tot de verbeelding, maar ook de wolf (net als de beer) zal zich eerder verstoppen of terugtrekken dan vol in de aanval op mensen gaan. Een slagje kleiner is de lynx. Een individueel georiënteerd dier. Schuw, maar toch eentje die wel een risico aan durft te gaan. Ik heb er een maal een gezien, vlak buiten ons erf, en meerdere keren gehoord. Dit laatste na uitgebreide geluidsanalyses op internet. Voor de mens vormt de lynx eigenlijk geen bedreiging, maar voor ons kleine hondje kan het wel eens heel anders zijn. Toch zijn voornamelijk kippen en hazen de prooi van de lynx. In Nederland komt dit dier (naar alle waarschijnlijkheid) niet voor. In meerdere andere delen van Europa wel.

Misschien wel de laatste exoot in het rijtje roofdieren is de jakhals. Een soort hond, wat groter dan de vos. In Nederland onbekend, maar hier zien we hem regelmatig lopen. In de nacht en voornamelijk in de berm van de weg.

Ook zijn er nog enkele breed voorkomende roofdieren; de vos, de marter en het wilde zwijn. Alleen de laatste kan nog wel eens echt gevaarlijk zijn. Het zwijn komt veel meer op de mens af. Hier is de aanwezigheid, in het najaar, goed te aanschouwen. Dan is de grond rond de olijfbomen helemaal omgewoeld. Dan zijn de zwijnen langs geweest. Soms is het zwijn alleen, wat dan een mannetje is. Een dier wat weinig gesteld is op de aanwezigheid van andere zoogdieren, inclusief de mens. De beer (naam van een mannetje zwijn) valt snel aan, met als doel je weg te jagen. Dit gebeurt echter met veel geweld en agressie, wat hem zo gevaarlijk maakt. De vrouwtjes zwijnen zijn vooral gevaarlijk wanneer er jongen in de roedel zijn. Blijf dan vooral uit hun buurt.



Mensen in Nederland reageren altijd ligt geschokt wanneer ik vertel over het dierenrijk hier. Uit de reacties valt op te maken dat men het "eng" vindt, al die Mediterrane "roofdieren" en ongediertes. Maar wel beschouwd is er nauwelijks verschil. Hooguit een kleine verschuiving. En hier moet je iets meer opletten misschien. Bij sommigen kan er sprake zijn van een plaag. Toch, de diversiteit hier ervaar ik juist als boeiend. Ik geniet hier van zoveel natuur en zoveel dieren, die net weer anders zijn. Meer soorten sprinkhanen, dan in Nederland. Meer soorten en vooral andere spinnen. Kleurrijkere hagedisjes. Maar ach, in de Weerribben word je zomers immers ook volledig lek geprikt door de talloze muggen. Nee, dan ik. In de nachtelijke uren sta ik graag in het donker te turen in de hoop zo'n roofdier te mogen zien. Eigenlijk net zoals ik tussen Bloemendaal en Driehuis altijd geniet wanneer ik toch weer een ree,mof hert, spot....

in den vreemde; het dierenrijk (13)

Ga je naar een land als Turkije, dan verwacht je toch enigszins ook een licht exotisch dierenrijk. Kort na De grens werd dit inderdaad bewaarheid, leek. Op enkele tientallen hoge lichtmasten zaten tal van ooievaars. Soms een, een enkele keer wel drie op een paal. De trek was duidelijk begonnen. Turkije beloofde exotische dieren.

De eerste vogel in onze nieuwe tuin was... een Vlaamse Gaai. Vervolgens mussen, kraaien en natuurlijk ook de Turkse tortel. Die laatste is in Nederland ook helemaal geïntegreerd, dus Dat stelt ook weinig voor. Tot op heden heb ik eigenlijk nog geen dieren gezien, die ik Nederland ook niet met enige regelmaat zag. Door de tuin scharrelt af en toe een egel. Weinig opzienbarend. Dacht ik een keer de egel te horen, bleek het waarachtig iets anders te zijn; een kleine landschildpad. Inmiddels heb ik het diertje al regelmatig gade geslagen. Meer exotisch dierenrijk lijkt nauwelijks aan de orde. En de schildpad is dol op afgevallen bloemblaadjes van de Bougainville. Dat is dan weer vertederend.

Nee, ik dacht in een land te komen met schorpioenen, slangen, hagedissen, gekko's en meer en meer van dat exotisch spul. Het zal er vast wel zijn. Verborgen voor mijn ogen. Van

Wilma hoor ik dat er bij haar op de berg wel slangen zitten. Veel zien zij ze ook niet. Schorpioenen komen af en toe buurten. Wilma heeft wel haar vaste gekko's... Nou ja, in mini formaat. Hier, bij ons, heb ik inmiddels ook een paar keer een gekko waar mogen nemen. Leuke diertjes. Om nu te spreken van onze vaste "huisgekko" gaat toch echt te ver. Twee kakkerlakken heb ik gezien. Hier in huis, maar beiden waren al hartstikke dood. Een zeven centimeter grote sprinkhaan voert nu toch echt de lijst aan van de meest exotische, waargenomen, dieren. Wat dat betreft is het maar saai hier. Ook de vogelpopulatie biedt weinig nieuws. Twee kleine vogeltjes, die we nog niet kunnen determineren, naast de mus en koolmees.

De geiten, die zijn hier wel wat anders. Ruiger en soms met grote hoorns. Dan houdt het wel op.

Toch wil dit niet zeggen, dat Turkije geen interessant land is, wat dieren betreft. Begin maar met de honden. Een normale hond loopt hier los. 's Avonds zie je een aantal, steeds dezelfde, richting dorp lopen. Net hangjongeren, met dien verstande dat iedere hond wel zijn eigen stekkie heeft, waar ie de baas is. Onze honden hebben daar wel even flink aan moeten

wennen. Bovendien rent een Turkse hond niet. Hij is wel gek, met die hitte. Nee, die van ons stelden zich in het begin echt aan, maar integreren al snel. Gedurende de avond en nachtelijke uren is hier een waar orkest van geblaf. Aan de overkant is er eentje met de zelfde blaf als Ventje. Hoogst irritant. Verder kan het de hele nacht door gaan en hoor je het blaffen zich verplaatsen. Inmiddels zijn die van ons juist de stille honden. Alleen Ventje is een uitzondering. Niet wat blaffen betreft (Noah blijft onze koploper), maar qua neurotisch gedrag. Sinds het kleine katje zich hier meer en meer thuis voelt is Ventje helemaal verliefd. Du moment dat hij de indruk heeft dat Elif in de buurt is loopt ie zenuwachtig heen en weer. Treffen ze elkaar, dan is het ruiken, en wat met pootjes naar elkaar slaan. Heel aandoenlijk.

In het dorp zie je ook mensen met aangelijnde honden. Meestal Keeshondjes, en een oud mannetje er naast. Verder vooral een enkele toerist en wij, met onze ongeleide projectielen. Pas op het grasveldje voor Blue mogen ze los. Soms laten we ze in de tuin lis (dat wil zeggen buiten hun afgezette terrein). Dan is de buurhond er, Lucky, en Peppa wordt plots een jonge hond. Lijkt wel verliefd op d'r oude dag.

Het grootste wonder is toch onze kat Kato. In Driehuis leefde zij boven. Gescheiden van de honden. Tijdens de reis was er zowaar toenadering en koude vrede. Eenmaal hier verdween Ze snel weer uit zicht. Tot ze nog magerder werd, niet meer at en nauwelijks dronk. Een bezoek aan de lokale dierenarts volgde. Een aardige jonge vent. Heel bewogen voelde hij de kat. Uiteindelijk spoot hij het diertje vol met van alles. In de namiddag kwam ie het beestje terug brengen. De kat leek al wat levendiger. En jawel, Kato begon te eten. Dat niet alleen, Kato loopt nu rustig tussen de honden door, staat naast Noah op de trap en vreet zich helemaal het leplazerus. Er is een nieuwe kat geboren. En dat op haar veertiende... Zelfs een kat is nooit te oud om te leren.

Maar, tot nu toe dus niets exotisch. Toch een kleine teleurstelling. Zelfs geen hagedisjes of iets dergelijks. Ik vrees dat de Turken hier zelf een beetje debet aan zijn. Eens per week rijdt hier een pick-up langs, die een gifwolk achterlaat om de muggen te doden. En wat sterft er wel niet met hen? Er zijn dus weinig insecten, in het dorp. Dan krijg je dit later in de keten wel weer voor je kiezen. Weinig insecten, weinig vogels en weinig koudbloedigen.

Op de berg is dat anders. Daar wordt niet gespoten. Bij Wilma en Hassan zijn meer dieren. De kippen houden ze ook om de slangen en schorpioenen weg te krijgen, evenals de muizen. Wanneer de zon onder is hoor de de uilen. Zij vinden dat normaal. Zij zijn ook niet het voorbeeld van de gemiddelde Turk. Alhoewel, gemiddeld.... de Turk is in te delen in twee categories; dieren haters en dieren liefhebbers. Zelfs bij onze hondjes zie je dat. Of ze gaat er met een grote boog om heen (ook zelfs grote kerels), of ze komen helemaal naar je toe en ja, onze honden zijn zelfs al diverse keren gefotografeerd. Wat dat betreft een land van uitersten.

Op zich heeft het wel iets. Je leeft ver van huis, in een andere wereld. Het weer is anders, het tempo, de religie, maar op het gebied van dieren is het eigenlijk net als thuis. Het enige echte verschil is hoe ze hier met dieren om gaan.  In den vreemde is dus soms eigenlijk maar vrij gewoontjes.......