Raad voor paal!

Soms heeft politiek verrassende wendingen.  Tijdens de laatste raadsvergadering moest de raad zich uitspreken voor of tegen een reclamemast van Mc Donalds. Op basis van meerdere argumenten waren wij er tegen. Ik had het voorbereid, maar verwachtte wel meer tegenstand in de raad. Blijkt het tegendeel waar en het raadsvoorstel is aangenomen.

Recent heeft de raad een bestemmingsplan vastgesteld over het industriegebied Velserbroek. De term “hoogwaardig” is tijdens de discussies hieromtrent regelmatig ter sprake geweest. Ook was duidelijk dat men rust, eenheid en een zekere harmonie wenste. De Mc Donalds ligt enkele meters buiten dat bestemmingsplangebied. Of misschien er net wel in, maar ik heb geen zin dit met de meetlat vast te stellen. In ieder geval lijkt mij dat zo’n 18 meter hoge reclamemast met geel brandende M hier wel erg storend in het landschap is. Nu heeft het naastgelegen Bastionhotel enkele jaren geleden diverse etages op het bestaande deel gebouwd, wat ik persoonlijk al niet echt denderend vind, maar om dit nu als argument voor de paal te gebruiken… Het hotel staat zo, dat de plaatsing van de paal vrijwel geen meerwaarde heeft. Juist vanuit die hoek is Mc Donalds niet zichtbaar, maar kan je ook gerust de minste klandizie verwachten. Tenminste, wanneer wij het hebben over klandizie, bij wie deze fastfood nog niet bekend is. Dus een, in mijn ogen, goed argument de opbouw van het Bastion hotel niet als argument te doen gelden.

Binnen de raad werd er nog wel gesproken over de lichtvervuiling. Enkele fracties spraken nadrukkelijk uit dat de verlichting van de M alleen mag branden tijdens de openingsuren. Wanneer de raadsleden zich hadden vergewist van het aantal openingsuren, zou men hier wellicht een iets meer genuanceerde reactie op gegeven hebben. Met deze richtlijn kan je het licht gerust de gehele nacht laten branden…

Een ander argument was dat de paal komt op privéterrein. O, dan mag je dus alles? Dat brengt mij op een idee. Ik wil in mijn tuin een paal van 17 meter hoog hebben. Boven in de paal wil ik een kunstwerk plaatsen met verlichting. Daarvoor kan ik dus een vergunning vragen. Wanneer ik aan geef dat het licht dooft wanneer ik naar bed ga… nou, dan moet ik die vergunning dus binnen krijgen, tenminste als ik de lijn van de raad mag geloven. Ik moet er niet aan denken. Maar in de lijn van consequente besluitvorming, mag ik het wel verwachten.

Een meerwaarde heeft die reclamezuil niet. De Mc Donalds wordt goed bezocht en 90% van de klanten kennen de locatie en velen komen uit de buurt. Het aantrekken van extra klanten lijkt mij erg marginaal, wanneer je dit afhankelijk maakt van zo’n paal. Bovendien was ik erg jaloers op de stemverklaring van de SP. Ik wilde, dat ik er op gekomen was. De SP meldde dat zo’n reclame uiting niet bijdraagt aan het terugdringen van het eten van het vette, ongezonde, fast food. Helemaal gelijk… het druist dus ook nog eens tegen het landelijke gezondheidsbeleid in.

Maar ja, ik dacht dat het allemaal zo’n vaart niet zou lopen. De stemming toonde een andere realiteit. Met ruime meerderheid is het besluit aangenomen. Alleen de SP en GroenLinks waren tegen. Daarmee verklaar ik de titel van deze blog in positieve zin. De raad is voor de paal. Bovendien had ik anders wel gekozen voor raad staat voor schut. Dat zou niet aardig zijn. We leven in een democratie en ik moert mij bij het meerderheidsbesluit neerleggen. Ik zal dat ook braaf doen, wat niet weg neemt dat ik er nog wel (via deze blog) mijn verbazing over wil uiten. In mijn ogen is het geen vorm van constructieve politiek voeren. Of dit staat voor het kenmerk van deze raad laat ik aan de lezer over. Wel wil ik aangeven, dat politiek lastig, grillig en soms heel onvoorstelbaar is.  De burgers hebben vaak kritiek op de politiek. Veelal onterecht, maar soms terecht. Ik ben ook van mening dat de politiek zich wat vaker moet verdiepen in zowel het onderwerp zelf, als de context. Een raadslid gaf aan geen Las Vegas strook langs de N208 te willen, maar in feite is de weg hiertoe nu wel vrij gemaakt. Ach, en dan kan ik spreken over lichtvervuiling, het ontbreken van meerwaarde, het niet vinden passen in de context en dergelijke, maar ik moet erkennen dat politiek gezien onze fractie voor schuit stond. Politiek, want naar buiten toe hebben wij onze rug recht gehouden en laten zien waar wij voor staan. Goed, vervolgens komt het verwijt dat wij (GroenLinks) niet voor een markteconomie zijn. Moet ik dat weer verdedigen. GroenLinks is namelijk een partij die zich met name sterk maakt voor het midden en klein bedrijf. Ketens als Mc Donalds vallen wat mij betreft daar dan ook buiten. Overigens zal die discussie nog wel terugkomen met Fun Village. Ook daar zijn we, om diverse gefundeerde redenen, tegen.

Goed, ik zak af naar de keuken. Vanavond kook ik. Mc Donalds zal mij niet snel zien.

Toch weer de ruïne...

foto: IJmuider Courant

Helaas, toch weer even terug komen op de ruïne. Dit nog even naar aanleiding van de laatste raadsvergadering. Overigens heeft Seaport een mooie samenvatting gemaakt (zie seaportplaza.nl; uitzending gemist).

Wat heeft GroenLinks nu eigenlijk voor ogen gehad? Ze hebben de motie van D’66 kritisch aangesproken en zijn uiteindelijk toch akkoord gegaan met de motie. Was dit alleen maar om een beetje aandacht te krijgen? Helaas ontbrak er in de samenvatting een essentieel stukje. In de motie werd het opgeroepen het college het Rijk te vragen een besluit terug te draaien. Hartstikke mooi, en een poging die je misschien zeker niet moet na laten. Alleen, en dat werd ook aangegeven (en niet in de samenvatting opgenomen) gaf ik aan: zou het Rijk nu echt luisteren naar zo’n verzoek uit een gemeente als Velsen? Ik geloof daar niet in en ben van mening dat je daarmee ook niets concreets uit haalt ten gunste van de openstelling van de ruïne. Om die reden dat ik met het aanvullende voorstel kwam. Immers ons “amendement op de motie” had veel meer kracht, ging niet uit van het terugdraaien van een genomen besluit, maar gaf wel gereedschap het genomen besluit op een meer verantwoorde wijze uit te kunnen voeren.

Helaas. In de raad werd het vooral een spel rond die rare fractie. Want als minderheid wordt je dan snel als raar gezien, en kijkt men niet naar de feitelijke inhoud van je boodschap. Omdat ook wij de ruïne een heel erg belangrijk onderwerp vinden konden wij niet anders dan dit belang te onderschrijven door met de motie in te stemmen.

Wat ons betreft blijven wij zeggen dat de actie van D’66 onhandig was en niet goed getimed. Het is dan ook jammer dat D’66 geen contact met GroenLinks heeft opgenomen om tot een wel sterke motie te komen.

In mijn stemverklaring gebruikte ik de woorden “niet correct”. In de stemverklaring was dit ongepast. Blijft overeind dat de motie ook niet correct was. In de constatering stonden namelijk enkele regels en deze waren gebaseerd op een verkeerde aanname. Zo is de toekomst van de ruïne niet onzeker. Nee, onzeker is hoe de exploitatie zal verlopen en of de ruïne wel publiekelijk toegankelijk blijft. En dat laatste is ook de essentie van de commotie in Velsen. Op zich maakt het geen donder uit van wie die ruïne is. Wel maakt het uit dat de ruïne toegankelijk blijft en niet in (verder) verval raakt. En dat laatste, daar moeten politiek en inwoners zich druk over maken!

Helaas is deze boodschap in de samenvatting van Seaport niet goed tot uiting gekomen, en de ondertitels hebben hier ook nog eens niet toe bijgedragen. Ook jammer, dat ik niet nadien nog even voor de camera ben gehaald voor een (wel heldere) toelichting.

GroenLinks is nog niet klaar met de ruïne van Brederode. Wij zullen inzetten voor genoemde doelen. En wellicht komen wij spoedig met een eigen motie. Alleen hopen dat de raad dan niet besluit op basis van de laatste raadsvergadering en hoe dit verlopen is, maar dat men goed ingaat op de inhoud. 

Een geweldig debat!

Donderdag hebben wij weer een boeiende raadsvergadering gehad. Er gebeurde van alles en zelf zat ik er helemaal in. De onvoorspelbaarheid van een raadsvergadering werd weer eens benadrukt.

Om te beginnen waren vier van de 33 raadsleden afwezig. Op zich al veel. Een raadslid moest eerder weg en eentje kwam later. Er waren vier schorsingen. Normaal komt een schorsing niet zo vaak voor en als het voor komt meestal eentje, heel soms twee, tijdens de vergadering. Er waren vijf moties en amendementen. Twee werden ingetrokken en aangehouden en de overige drie werden unaniem aangenomen. Bij twee onderwerpen was er een raadslid die zich onthield van stemming, omdat er anders sprake zou zijn van belangenverstrengeling. Een debatonderwerp werd van de agenda gehaald, omdat aannemelijk werd gemaakt dat de informatie, waar de raad over beschikte, mogelijk niet correct was.

Voor de liefhebber van de politiek zijn dit ingrediënten voor een smakelijke avond. 

Maar we zijn er nog niet. De agenda werd omgegooid en de raad nam unaniem het antidiscriminatiebeleid aan, als eerste gemeente in onze politieregio. Dat betekende nog een officiële overhandiging van de voorzitter van het antidiscriminatiebureau.

Twee onderwerpen bleven er over, die aangemerkt stonden als debatstuk, gevolgd door besluitvorming. Het eerste raadslid (die het woord kreeg) begon duidelijk van papier voor te lezen. Niemand reageerde. Het tweede raadslid begon en niemand reageerde. Hierop nam ik het woord en stelde de vraag of zij nu bezig waren met het debat, of dat zij al bezig waren met een soort uitgebreide stemverklaring. Enige verwarring ontstond, maar al snel bleek het vooral om het laatste te gaan. Hierop vroeg de voorzitter of er wel behoefte was aan debat. Dit bleek dus niet het geval. Mijn idee is dat je dat als raad dan gewoon aan geeft, in plaats van stoïcijns je stukken voor te lezen. Laten we dan inderdaad met zijn allen duidelijk zijn en aangeven dat we wel een verklaring willen geven, maar geen behoefte aan debat hebben. Misschien een tip voor de agendacommisie om naast een hamerstuk en debatstuk ook verklaringsstukken te introduceren. Dan kan men meer dan alleen een stemverklaring kwijt, en natuurlijk blijft er gelegenheid tot vragen stellen. Een dergelijke oplossing maakt een hoop duidelijk. We weten allemaal dat wanneer er debat op de agenda staat gebruik gemaakt wordt van de ruimte de boodschap te verkondigen. Niemand zal zo snel het debat zelf ter discussie stellen. Dat deed ik dus wel. Bij het tweede agendapunt kwam een andere fractie met dezelfde vraag en de raad erkende gezamenlijk ook hier geen sprake was van debat, omdat iedereen het wel eens was met elkaar. Wel was er behoefte een aantal opmerkingen te uiten.

 

Ondanks alles was het nog maar ruim over half tien toen de vergadering over dreigde te zijn. Dreigde... Er lag nog een motie vreemd aan de orde van de dag. En iedereen dacht dat dit een eenvoudig hamerstuk zou worden. De indiener las het dictum voor, het college gaf aan de motie over te willen nemen...

Niet dus. Ik had een opmerking. Immers deze motie bracht ons in verlegenheid en soms moet je vanuit profilering van je laten horen. Dat was hier aan de orde. Wij hadden vragen gesteld aan het college, en voor wij ons antwoord binnen hebben (en dus iets kunnen doen) lag die motie er. Dan moet je niet over je heen laten lopen. Hierop kwam ik met een reactie en. Hierin gaf ik aan een onderdeel van die motie aan te willen passen, waarop ik mijn voorgestelde motietekst voorlas. Direct daarna vroeg ik een schorsing van 10 minuten. En masse reageerde de raad dat zij dit niet wilden (nee, velen hadden hun tas al gepakt en wilden naar de borrel). Hierop gaf ik aan dat iedere partij recht heeft op een schorsing. Er kwam dus een schorsing van vijf minuten... Na stemming. Soms wordt er vreemd met de eigen regels om gegaan.

Drukte alom. Na de schorsing bleek de indiener niet akkoord met het voorstel. Wel, dan dien ik mijn verlies te dragen... Maar er gebeurde iets anders. De raadsvoorzitter betitelde mijn inbreng als een amendement op een motie. nadat dit niet binnenkwam sprak hij over een submotie. De voorzitter vroeg mij mijn dictum (zo noem je de tekst van een motie of amendement zelf) op dicteersnelheid voor te lezen. Ondertussen werd de raad onrustig. In ieder geval heb ik heel duidelijk mijn punt gemaakt, en onze partij goed kunnen profileren, en dat stukje niet af laten pakken door de indiener van de motie (om maar even in politiek populaire termen te spreken). 

Tot slot werden er stemverklaringen gevraagd. Omdat iedereen inmiddels echt dorstig was bleek ik de enige te zijn, die het woord wilde. In de stemverklaring wilde ik aangeven onder protest en in het belang van het onderwerp met de motie in te stemmen. Ondertussen zat mijn fractiegenoot "nee" te knikken (wij stemmen vaker verschillend). Uiteindelijk werd de motie unaniem aangenomen!

Een puur staaltje politiek spel en ik zat perfect in mijn rol. Moest ook wel. Het onderwerp? De ruïne van Brederode. Niemand wil dat dit monument gesloten wordt voor publiek. Alleen, de gemeente kan er niets mee, want de ruïne is eigendom van het rijk. Hoe de vork exact in de steel zit weten wij formeel niet. Daarom hebben wij onze vragen gesteld. De fractie, die de motie heeft ingediend, deed beroep op externe deskundigheid. Wij vinden dat je daar niet op mag varen. Formeel is het college en de ambtenarij onze enige ware informatiebron. We hebben niet voor niets een controlerende taak als raad.

Vreemd overigens dat de aanwezige pers zich vooral richt op de inhoud van de raad en beide interventies van onze fractie nauwelijks enige aandacht krijgen. Gebeuren er eens wat leuke dingen, is het eens spannend en profileert een fractie zich echt als volksvertegenwoordiger wordt dit vooral als lastig gezien en is het niet interessant genoeg hier als media op in te springen. Ik deed het hier absoluut net om, maar achteraf vind ik het ook kneuzig van de media dit niet goed op te pakken. Maar goed, onze fractie is klein, onze partij heeft zwaar verloren. Dan ben je blijkbaar toch niet interessant genoeg meer. Gelukkig hebben internet, websites en... De blog! Ja, de kleintjes kunnen best van zich laten horen en zie, we doen het eigenlijk ook nog eens heel erg goed... Ja, en dat is voor sommigen dan misschien weer bedreigend. Maar dat een andere keer!