Posts tonen met het label Covid-19. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Covid-19. Alle posts tonen

dinsdag 26 januari 2021

de keerzijde van social media


 De afgelopen dagen kijkt de meerderheid van Nederland naar de afgrijslijke gebeurtenissen in diverse steden van een stelletje oproerkraaiers, die vernielingen aanbrengen en plunderen. Een week of drie geleden keken we vol verontwaardiging naar de States, waar het Capitool op gruwelijke wijze werd overrompeld door een binnenstormende menigte.

Nee, niemand is blij met de maatregelen rond het Covid-19 probleem, maar de meerderheid beseft al te goed dat je het met elkaar moet oplossen en dat regeringen de moeilijke taak hebben maatregelen te nemen om de bevolking enigszins in bescherming te nemen. Toch zijn er groepen die ontkennen, boos zijn, en geloven in kwade opzet. Natuurlijk, we zien deze vijand niet. Dat was anders dan in Amerika. Daar werd een vijand gecreëerd, gebaseerd op leugens, maar zichtbaar.

We zijn zo blij met internet en dit fenomeen heeft de wereld zeker wat gebracht. En ja, op tal manieren maken we gebruik van het internet. Blogs, vlogs, Wikipedia, internet kopen, noem maar op. En zeker ook voor de sociale media heeft internet een grote functie. En daar zit dan ook de keerzijde aan. Iets wat in het algemeen een groot onderschat probleem is, maar waarvan de gevolgen steeds merkbaarder worden in de samenleving.


Het grote voorbeeld van de keerzijde van de sociale media was het vier jaar durende Twitter bombardement van Trump. Vier jaar lang leugens en bedrog, overdrijven en ego streling. Ik geloof zo'n dertig tweets gemiddeld per dag. Bij bepaalde groepen betekent dit een vorm van hersenspoeling en dan is het niet moeilijk de meute op te roepen met z'n allen naar het Capitool te trekken, met als gevolg geen grip meer op de gevolgen.

In Nederland zie je het zelfde. Eerst op kleine schaal met de complottheorie denkers. Gasten die elkaar sprookjes vertellen via de sociale media over 5G netwerken, en allerlei andere zaken. Maar de sociale media worden ook gebruikt voor andere duistere zaken. We kennen de effecten nog wel van Isis, welke organisatie ook veel werkte met sociale media. En nu, nu zien we de sociale media weer centraal staan in alle rellen en vernielingen, als zogenaamde reactie op de avondklok. Sociale media worden gebruikt om de maatschappij te ontregelen. Kleine groepen, die zich weten te verbinden en organiseren. Minder zichtbaar zijn de rechts radicale groepen. Kortom, naast de vele mooie zaken kent het internet, en de sociale media, een aantal zeer duistere zaken. Zaken, waar je eigenlijk vat op wilt krijgen. Natuurlijk kan je via diezelfde media en het internet ook veel van dat gespuis identificeren en oppakken, maar hoe krijg je die zwarte kant van het internet aangepakt? Daar is nooit goed over nagedacht en in feite ook niet goed aan te pakken, mits men niet een dictatoriaal regime wil ontwikkelen. 

Iemand opteerde de mobiele telefoons van de raddraaiers af te pakken, dan wel uit te zetten. Dat schijnt technisch wel te kunnen, maar je kan ook niet voorkomen, dat ze gewoon een nieuw mobieltje aanschaffen. Nee, het probleem is niet zo maar op te lossen, maar het maatschappelijk effect zal groter en ook negatiever worden. Daarbij denkt men in toenemen mate de wijsheid in pacht te hebben, terwijl men zich niet informeert of de betrouwbaarheid van de informatiebronnen. Het lijkt dat niet Covid nu


onze grootste vijand is, maar de sociale media. Wat zal het effect zijn, wanneer alle sociale media gedurende een maand volledig uit de lucht gehaald worden... waarbij de goeden weer eens onder de kwaden moeten lijden? Misschien een tijdelijk effect. Vast en zeker wel, maar in gemeenschappen als op Urk kan men het ook mondeling wel af. Goed, misschien escaleert het dan niet over het hele land. Dat kan... Nee, helaas, een oplossing lijkt niet voor de hand, maar he wordt tijd dat de deskundigen zich hier eens serieus over gaan buigen. Op deze manier wordt dat mooie internet, die geweldige sociale media, binnen afzienbare tijd onze grootste vijand...

vrijdag 24 april 2020

Ongeduld


We leven in een onwaarschijnlijke wereld. Er is een vijand, een onzichtbare. Er rijden geen tanks door de straten. Geen geluid van ontploffende munitie. Er is geen sprake van tsunami’s of alles verzengende branden. Het is stil. De wereld ligt stil. Er waart een spook over de wereld. We zien hem niet, maar is er wel. Het spook beïnvloed ons totale leven.
Je moet je beschermen tegen iets wat je niet ziet, wat je in feite niet kan vatten. Veel mensen begrijpen het niet. De media berichten er constant over. Sociale contacten kennen nauwelijks nog een ander onderwerp. Soms mag je helemaal niet naar buiten. Anderen mogen wel, maar zo beperkt mogelijk. Werk ligt grotendeels stil. Op straat lopen mensen rond in een sciencefiction achtige outfit, mondkapje voor het gezicht. In sommige landen iedereen. In andere naties een enkeling. We ween niet goed hoe we deze vijand moeten bestrijden. Dat zaait twijfel. Mensen die angst hebben, anderen gewoon voorzichtig. Lui, die de ontkenning schreeuwen, of gasten er echt niet in geloven tegenover de eikels die alleen aan zichzelf blijven denken. De vijand verdeeld de wereld. Doemdenkers versus complottheoriedenkers. Dagelijks worden ons de cijfers voorgeschoteld; zieken, opnames en doden. Het zijn er veel, maar genoeg om het te kunnen bagatelliseren. Deskundigen die een gelijk verhaal vertellen, maar ondertussen elkaar ook tegenspreken. Soms vanuit overtuiging, andermaal vanuit andere belangen. Er wordt gehoopt op een andere wereld na deze oorlog, terwijl anderen denken dat straks alles op de oude voet door zal gaan. We weten het nu niet, we kennen de toekomst niet.
Inmiddels duurt het al geruime tijd. De wereld ligt stil en we zien onze vijand nog steeds niet. Meer en meer mensen worden de maatregelen moe. Ze denken dat het wel mee valt. Niemand weet hoelang het gaat duren. Wanneer de bommen vallen, of militairen angstaanjagend door straten paraderen denk je alleen aan het jezelf in veiligheid brengen. Dan ga je niet op een gegeven moment naar buiten, omdat het lang genoeg heeft geduurd. Wanneer je de vijand niet kan zien wordt je wel moet van de maatregelen. Dan ga je er makkelijker mee om, raakt je geduld op, daar je immers niets ziet. De cijfers geven hoop, maar hoe vals is deze? Men kijkt alleen naar de hoop in deze doodogende wereld.
Steeds harder gaan de geluiden dat de economie moet door gaan. Dat er meer slachtoffers vallen, dan de vijand maakt. Faillissementen, werkloosheid, armoede. Ondertussen blijft een groep rijken zich verrijken. Niemand weet het, niemand weet de vijand adequaat te bestrijden, maar iedereen heeft een mening. We weten het ondertussen beter dan de deskundigen. Ongeduld slaat toe. Complottheorieën worden sterker. Onbegrip groeit. Cijfers worden honend afgedaan als dat het maar zo’n klein percentage is, wat slachtoffer wordt van deze vijand. Welke maatregelen ook genomen worden. Misschien juist door de maatregelen dat het aantal slachtoffers beperkt blijft. Misschien ook niet. Het is het grote onbekende. De een houdt zich keurig aan de quarantaine, terwijl de ander er steeds meer lak aan heeft. Zich niet aan de regels houdt en vervolgens zegt: ik ben toch niet ziek? Zij die het wel worden hoor je nauwelijks.
Tien weken, acht weken, zes weken. Soms duurt het al heel lang, soms is het amper begonnen. We worden ongeduldig, moe en willen weer de draad op pakken. Wanneer er een soldaat met een geweer voor je staat heb je al deze gedachten niet… wel, er staat een soldaat met een geweer voor je, alleen je ziet hem niet. Geduld is moeilijk, maar breng het toch maar op. Zelfs die onzichtbare soldaat kan je neerschieten. Zwaar verwonden of zelfs doden. Heb geduld…

maandag 30 maart 2020

#Corona en de zorg


Het Nederlandse zorgsysteem is volgens mij uit zijn context gerukt. Dit valt nu duidelijk op, met de uitbraak van het corona virus (Covid-19). Op zich staat de zorg als kwalitatief goed te boek, maar qua efficiëntie en kosten is het een heel ander verhaal.
Het duidelijkst hierin is het aantal IC-bedden. Ruim duizend. Maar kijken we naar België, dan zie we dat ze daar bijna een dubbele hoeveelheid IC-bedden hebben, bij een lager aantal inwoners. Bij een vergelijk met Duitsland moet Nederland zelfs beschamend toezien. De bedden zijn nu hard nodig. Na deze pandemie zullen er ongetwijfeld meerdere volgen, met onze overbevolkte wereld en belasting van het klimaat.
In Nederland is de zorg verschrikkelijk duur. De maandelijkse premie voor de ziektekostenverzekering is hoger dan de ons omringende landen, waarbij nog een stevige eigen bijdrage kan komen. We zijn gewoon erg duur uit. Krijgen we daar nu ook meer voor? Ten aanzien van de kwaliteit kan dit zo zijn, maar wat efficiëntie betreft valt het vies tegen. Voor de meeste behandelingen (mits niet urgent) zijn wachttijden. Zelfs voor een MRI zijn wachttijden. Daarbij zijn de zorgverleningen ook relatief erg duur. Neem een MRI. In Nederland kost deze al snel zo’n 300 euro. In Turkije bijvoorbeeld betaal je ongeveer 30 euro en dan nog in een particulier ziekenhuis ook. In Nederland wacht je gemiddeld een paar weken op een MRI, in Turkije kan je dezelfde dag terecht, én heb je dezelfde dag uitslag. Verdienen de medewerkers in de zorg dan zoveel? Absoluut niet. Alle kosten gaan duidelijk niet naar personeel. Vreemd, vrijwel de hoogste kosten en toch onderbetaald personeel. Er zit iets goed scheef in het Nederlandse zorgsysteem. Wat? Ik ben geen deskundige en kan er de vinger ook niet echt op leggen, wat niet wegneemt dat ik er wel ideeën over heb.
Om te beginnen kennen we het DBC (Diagnose Behandel Contract). Ga ik een keer naar het ziekenhuis voor een kleine aandoening, moet er betaald worden voor een hele behandeling. Zeg maar een behandeling van drie consulten en de nodige bijkomende kosten (verband, foto’s, etc.). Al kom ik maar die ene keer, ik moet voor het hele traject betalen. Vanuit dit oogpunt is de zorg al zeer duur. Daarnaast is de invloed van de zorgverzekeraars dermate, dat zij veel te veel invloed hebben op het hele systeem. Zo veel, dat dit het systeem al inefficiënt maakt. De rol van de zorgverzekeraars moet dus compleet anders.
Maar waar blijft dat vele geld wat in die zorg gestopt wordt? Een vraag die duidelijk is, maar een antwoord wat voor de leek absoluut vaag is. Dat wordt dus suggereren… Wel wat opvalt is dat vele producenten op het gebied van de zorg per land andere prijzen (kunnen) berekenen. Het zelfde medicijn in Turkije is soms 60% goedkoper (of meer) dan in Nederland. Ook schijnt het dat medische apparatuur niet overal dezelfde prijzen kent. Ik ga er wel vanuit, dat de verschillen in West-Europa wat dit betreft allemaal niet zoveel uiteen lopen. Maar, dan komen er energiekosten, belastingen en verzekeringen bij, alsmede tal van andere vaste lasten. Het kan bijna niet anders, dan dat deze in Nederland erg hoog zijn.
De schuld bij de sector leggen is onvoldoende. Ook de overheid dient de stoute schoen aan te trekken. Ze bezuinigen op de zorg, en vooral het personeel. Overigens is het verschil van beloning tussen specialisten en verpleegkundigen ook wel erg groot. Maar het lijkt erop dat de overheid verder te weinig grip op de zorg heeft (de verzekeraars te veel), waardoor nu met de Corona duidelijk wordt dat er zaken scheef zitten. Natuurlijk is dit allemaal suggestief en vanuit een onderbuik gevoel. Een tipje van een hele grote sluier, maar wel iets waar nu wel eens flink aandacht aan gegeven mag worden. Bovendien, iedereen heeft het nu zo hoog op met het medisch personeel, maar is het niet veel beter dit ook daadwerkelijk handen en voeten te geven? Kortom, wanneer de crisis voorbij is moet de zorg een flink geherstructureerd worden, meer invloed vanuit de overheid, 10% salarisverhoging voor medisch personeel (op de werkvloer) en zorg dragen voor een meer efficiënte en goedkope zorg. En geef die verpleegkundigen en schoonmakers en al dat personeel ook maar eens een eenmalige netto bonus… van zo’n 2000 euro per persoon. Dan laat je zien wat je waardeert en waar je voor gaat. Maar zoals nu… dat mag eigenlijk niet langer…