Posts tonen met het label Lockdown. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Lockdown. Alle posts tonen

vrijdag 18 december 2020

2020... op naar 2021!

 Tja, we worden wat Coronamoe... En dit jaar geen Kerst meer met anderen en de oliebollen moeten we ook maar laten liggen. Het jaar loopt ten einde en zal in zekere stilte overgaan in het nieuwe jaar. Een jaar van zekere hoop, want het vaccin is in aantocht. Zullen we weer langzaam naar het normale gaan, of blijft ook 2021 gedomineerd door het virus? 

Het afgelopen jaar was een vreemd jaar. Veel thuis, lockdowns, restricties, weinig mensen en nog minder leuke dingen buiten de deur. Ook moest ik dit jaar de Kunstlijn voorbij laten gaan, maar gelukkig heb ik voor het eerst hier in Turkije enkele werken verkocht. Gasten zijn er niet geweest, maar dat is helaas geen uitzondering, want tot op heden hebben we nauwelijks bezoekers uit Nederland mogen ontvangen. Al zes jaar lang niet. Toch vinden we onze weg steeds beter in de Turkse maatschappij, ondanks dat het leven hier soms behoorlijk tegengewerkt wordt. Zaken die onprofessioneel verlopen, ingewikkelde paperassen, en vele knulligheden bij de overheid als bij veel bedrijven. Maar we vinden onze weg steeds beter, zodat het ook wel weer makkelijker wordt. Toch mis ik het Westen. Hier is te weinig cultuur en in feite is Turkje saai en ook zijn de Turken geen echte feestvierders (behalve met eten en drinken). Alle extraatjes hebben we hier moeten missen, maar toen in in Nederland was..., was daar ook even niks extra's. 

2020 gaat niet te boek als een bijzonder jaar voor mij, ondanks de Corona. Op zich heb ik er niet zo veel last van gehad, behalve dus het genoemde extra saaie. Daar tegenover staat dat ik qua schilderen een erg productief jaar achter de rug heb. En niet alleen dat... Ik ben ook op een wat andere manier gaan schilderen en vind zelf dat mijn werken er nog beter op geworden zijn. Ik omring mij wat dat betreft met veel kijkplezier. En ik mag hopen volgend jaar weer veel van mijn productie te mogen tonen op exposities en nog mooier is het wanneer er in 2021 ook weer verkocht wordt. 

Het afgelopen jaar heeft ons nieuwe buren gebracht. Het huis, waar twee jaar geleden mee begonnen was het te bouwen, wordt nu bewoond. De ruïne naast ons is gesloopt en daar wordt een leuk huis gebouwd met de verwachting in het voorjaar ook jaar nieuwe buren te krijgen. Langzaam wordt het hier een wijkje, in plaats van het eenzame huis op de berg. Gelukkig zijn de buren erg aardig en hebben we goed contact. De berg wordt volgend jaar wat levendiger. En er is zelfs straatverlichting gekomen en het pad is nu een verharde weg. 

Langzaam sluit ik dit jaar af. Reikhalzend kijk ik naar het volgende jaar, want hoe dan ook hoop ik dat het weer een wat positiever jaar gaat worden. In vele opzichten en dat wens ik een ieder toe!

vrijdag 24 april 2020

Ongeduld


We leven in een onwaarschijnlijke wereld. Er is een vijand, een onzichtbare. Er rijden geen tanks door de straten. Geen geluid van ontploffende munitie. Er is geen sprake van tsunami’s of alles verzengende branden. Het is stil. De wereld ligt stil. Er waart een spook over de wereld. We zien hem niet, maar is er wel. Het spook beïnvloed ons totale leven.
Je moet je beschermen tegen iets wat je niet ziet, wat je in feite niet kan vatten. Veel mensen begrijpen het niet. De media berichten er constant over. Sociale contacten kennen nauwelijks nog een ander onderwerp. Soms mag je helemaal niet naar buiten. Anderen mogen wel, maar zo beperkt mogelijk. Werk ligt grotendeels stil. Op straat lopen mensen rond in een sciencefiction achtige outfit, mondkapje voor het gezicht. In sommige landen iedereen. In andere naties een enkeling. We ween niet goed hoe we deze vijand moeten bestrijden. Dat zaait twijfel. Mensen die angst hebben, anderen gewoon voorzichtig. Lui, die de ontkenning schreeuwen, of gasten er echt niet in geloven tegenover de eikels die alleen aan zichzelf blijven denken. De vijand verdeeld de wereld. Doemdenkers versus complottheoriedenkers. Dagelijks worden ons de cijfers voorgeschoteld; zieken, opnames en doden. Het zijn er veel, maar genoeg om het te kunnen bagatelliseren. Deskundigen die een gelijk verhaal vertellen, maar ondertussen elkaar ook tegenspreken. Soms vanuit overtuiging, andermaal vanuit andere belangen. Er wordt gehoopt op een andere wereld na deze oorlog, terwijl anderen denken dat straks alles op de oude voet door zal gaan. We weten het nu niet, we kennen de toekomst niet.
Inmiddels duurt het al geruime tijd. De wereld ligt stil en we zien onze vijand nog steeds niet. Meer en meer mensen worden de maatregelen moe. Ze denken dat het wel mee valt. Niemand weet hoelang het gaat duren. Wanneer de bommen vallen, of militairen angstaanjagend door straten paraderen denk je alleen aan het jezelf in veiligheid brengen. Dan ga je niet op een gegeven moment naar buiten, omdat het lang genoeg heeft geduurd. Wanneer je de vijand niet kan zien wordt je wel moet van de maatregelen. Dan ga je er makkelijker mee om, raakt je geduld op, daar je immers niets ziet. De cijfers geven hoop, maar hoe vals is deze? Men kijkt alleen naar de hoop in deze doodogende wereld.
Steeds harder gaan de geluiden dat de economie moet door gaan. Dat er meer slachtoffers vallen, dan de vijand maakt. Faillissementen, werkloosheid, armoede. Ondertussen blijft een groep rijken zich verrijken. Niemand weet het, niemand weet de vijand adequaat te bestrijden, maar iedereen heeft een mening. We weten het ondertussen beter dan de deskundigen. Ongeduld slaat toe. Complottheorieën worden sterker. Onbegrip groeit. Cijfers worden honend afgedaan als dat het maar zo’n klein percentage is, wat slachtoffer wordt van deze vijand. Welke maatregelen ook genomen worden. Misschien juist door de maatregelen dat het aantal slachtoffers beperkt blijft. Misschien ook niet. Het is het grote onbekende. De een houdt zich keurig aan de quarantaine, terwijl de ander er steeds meer lak aan heeft. Zich niet aan de regels houdt en vervolgens zegt: ik ben toch niet ziek? Zij die het wel worden hoor je nauwelijks.
Tien weken, acht weken, zes weken. Soms duurt het al heel lang, soms is het amper begonnen. We worden ongeduldig, moe en willen weer de draad op pakken. Wanneer er een soldaat met een geweer voor je staat heb je al deze gedachten niet… wel, er staat een soldaat met een geweer voor je, alleen je ziet hem niet. Geduld is moeilijk, maar breng het toch maar op. Zelfs die onzichtbare soldaat kan je neerschieten. Zwaar verwonden of zelfs doden. Heb geduld…