Als ik sterven zal....

Het leven is een collectieve droom en bestaat helemaal niet. Het is een zijn tussen toekomst en verleden, want het “nu” is er niet. Wanneer je overleden bent weet je niet meer dat je ooit geleefd hebt. Wel, een drietal uitspraken die, lijkt mij, vrij duidelijk zijn.

Heeft het leven dan wel zin? Wat is een “zinvol bestaan” eigenlijk, wanneer je uitgaat van een droom, die feitelijk niet bestaat en je na de droom geen enkel besef meer van hebt. Veel mensen hangen daartoe een religie aan, als een soort reddingsboei van het leven, met vooral diverse gedachten over de periode na de dood. Maar behoeft de mens echt een religie, om het leven “zinvol” te ervaren? Mijn mening is dat ieder mens zelf de zin van het leven bepaalt. Dat kan in hele kleine zaken, maar ook in een groter goed. Het leven heeft immers zin, zolang je er van mag genieten. In grote context bekeken is de vraag veel boeiender en zal de eerste conclusie moeten zijn dat het leven totaal zinloos is. Misschien is dat ook zo, wellicht ook niet. Naar het schijnt verliest de mens bij het overlijden een niet nader te duiden hoeveelheid gewicht. Het is maar klein, maar schijnt er te zijn. Gelovigen noemen het de ziel. Mijn leven wordt bepaalt door mijn biologische bewustzijn. Mijn hersenen werken en maken mijn identiteit. De omstandigheden in het leven maken wie ik ben, en ook hier is een zeker hiaat. Stel, dat er een ziel is, waar gaat dat naar toe, na de dood, en wat in hemelsnaam houdt dat eigenlijk in?

In mijn visie is die ziel een complex stukje techniek, wat wij mensen niet kunnen bevatten. Ik noem het een “floppy” (voor de jongeren onder ons, dat was de voorloper van de CD-ROM). De ziel is een floppy, die wij niet kunnen zien en ergens is, waar wij geen vat op hebben.

Die floppy zweeft door tijd en ruimte en vindt telkens weer een computer, een levend organisme. Een vorm van reïncarnatie, echter geen levend wezen is bekend en bewust van de inhoud van die floppy. Die floppy is er altijd al en voor de eerste keer in een zeer eenvoudige levensvorm gestopt. Via meerdere levensvormen is die floppy nu in mij. Afhankelijk van hoe je leeft, wat je er mee doet, gaat de floppy na jou dood in een ander levend organisme. Dit kan iets op een lager niveau zijn, hetzelfde, of hoger. Er zijn ook omstandigheden dat de floppy stuk gaat, waarna alle vormen van leven voorbij zijn. Het idee is echter, dat de floppy steeds meer data krijgt. Overigens kunnen de levensvormen op alle locaties zijn, waar leven mogelijk is. Het hoeft dus niet aan de aarde gekoppeld te zijn. Wanneer een floppy heel blijft en uiteindelijk alle goede data bevat komt er een levensvorm, waarbij je bewust bent van alle levensvormen, welke jou gepasseerd zijn. Dat is een perfect leven en met name een leven waarin het “nu” wel bestaat, mede omdat de hoogste levensvorm geen tijd kent.

Zelf geloof ik stellig in de eerste regels van deze blog. Maar, omdat de totale zinloosheid er bij mij niet in kan heb ik dus toch een gedachte over een ”eindpunt”. Ik, zoals ik nu ben wie ik ben, zal mogelijk nooit beseffen dat het er is. Toch is er een hele kleine kans wel dat punt te bereiken. In ieder geval reden genoeg voor mij om mij leven zo goed en integer mogelijk te leiden. En wie weet blijkt deze, voor velen ogenschijnlijke onzin, ooit de bewaarheid…

Zo maar een wat levensbeschouwelijke overweging

Is het omdat ik ouder word, of gaat het gewoon zo. Het is nu zes uur. Alweer zes uur. Of gisteren zes uur net voorbij is. Straks ga ik alweer koken, eten en alweer naar bed. Het begrip "alweer" lijkt het leven in toenemende mate te beheersen. Soms heb ik wel, dat een dag lang lijkt. Ook zijn er dagen dat ik nauwelijks overzie wat ik die dag allemaal gedaan heb.

Natuurlijk realiseerde ik mij vroeger ook dat de dagen weer voorbij waren, maar niet met de nadruk welke ik de laatste tijd zo sterk ervaar. Soms ook best vervelend, omdat alles zo snel voorbij gaat. Lijkt te gaan is misschien beter op z'n plaats. Is er iets veranderd in mijn biologische "ik"? Het voelt niet zo. Heb ik geen dromen meer... Ja, nog steeds, alhoewel ik mij wel realiseer dat de realiteit van de dromen steeds verder weg is. Vroeger kon ik dromen van een nieuw huis, misschien een nieuwe baan. Nu ik geen inkomen heb is het niet logisch dergelijke dromen (of idealen) te hebben. De kans, die al vrijwel nihil was, dat ik ergens een grote prijs win, een erfenis krijg, of groot geld maak is na mijn arbeidsproces sterk afgenomen. Maar, of dat in verband te brengen is met het gevoel van de voorbij racende dagen durf ik niet te zeggen. Ik was nooit zo heel erg bezig met de snelheid van de dagen. Waarom dan nu wel? Ik schilder, dan is er al snel een halve dag voorbij. Dan andere klussen, of boodschappen. De middag is er ook weer aan. Vroeger werkte je, kwam je thuis en begon je "eigen" leven. Maar dat kan toch dit effect niet hebben?

Moet ik accepteren dat ik ouder word? Dat wil ik niet. In mijn hoofd voelt dat ook niet zo. Ja, mijn lichaam. Dat wordt wat zwaarder. Vandaag behoorlijk lopen slepen, hakken en graven. Dan moet ik een uurtje op de bank en ben ik niet meer in staat tot fysiek actieve dingen. Lichamelijk moet ik de boel wat meer verdelen. Maar in mijn hoofd... Verandert daar ook iets? Zonder het zelf te beseffen? Dat doet mij denken aan Altzheimer. Ook dan verandert er iets in je hersenen, zo der dat je het zelf echt beseft. Ja, je beseft wel dat er iets verandert, in het eerste stadium. Ik krijg overigens niet de indruk dat de veranderingen in mijn hoofd iets met dementie van doen hebben. Nee, dat moet anders aan voelen.



Echt last heb ik er niet van. Het is meer een conclusie. Ook een beetje een teleurstelling. Daar ik ook nog eens niet geloof in een hiernamaals ga je zo wel erg rap naar het eind. In overdrachtelijke zin dan. Leef ik nog dertig jaar, ben ik pas op tweederde van mijn leven. In dat kader is er nog voldoende tijd. Nee, het lijkt meer of de perspectieven veranderen. En dat doet lijkt wel iets met je hersenen. Gaat het sneller, omdat je fysiek minder aan kan? Ik ben geen psycholoog, dus ik kan daar niet over oordelen. Ach, en misschien is dat hele gevoel over een poosje alweer over.

Wat is het leven eigenlijk een vreemd fenomeen. Ik zeg wel eens: "het leven is een droom, als je wakker wordt ben je de droom kwijt". In dit geval, wanneer je overlijdt weet je het leven niet meer. Raar, daar wij onze geest zo ontwikkeld hebben en in ons keven zo veel mogelijkheden hebben en dingen om ons heen hebben het leven te veraangenamen. Vreemd, dat dit alles in feite totaal zinloos is. Waar maken we ons druk om? Misschien is dat het wel. Ik maak mij niet meer zo druk. Ik zie wel wat er op mijn weg komt, en hoe. Het maakt op zich niet uit. Wordt ik een bekend en befaamd schilder, of blijf ik mee kabbelen in de golven van de gemiddelde kunstenaar? Op zich maakt mij dat niets uit. Ik schilder gewoon. Ik vind dat leuk, het is een drang, dus doe ik het. Moet ik mij dan wel druk maken? Liever niet. Ik wil genieten van het leven en dat is iets waar ik het laatste jaar heel druk mee ben. Wellicht daardoor dat alles zo snel gaat.



En toch zit er een grote paradox in mijn gevoel. Wanneer ik terug kijk lijkt zelfs gisteren alweer lang geleden. Laat staan twee weken, een maand, een jaar... Wanneer ik terug kijk lijkt alles zo lang geleden en heb ik het gevoel al zo ongelofelijk lang te leven. Iets wat ik altijd al heb gehad, dus wat dat betreft functioneert mijn brein nog steeds het zelfde.

Het leven is vreemd... Ik neem maar weer een biertje,... net als gister rond deze tijd.