Posts tonen met het label rood haar. Alle posts tonen
Posts tonen met het label rood haar. Alle posts tonen

maandag 27 juli 2020

Over de top



Racisme is iets wat ik niet ken. Ieder mens is voor mij gelijkwaardig. Niemand is echter gelijk. Het is een van mijn stokpaardjes, maar wel een met een zeer essentiële basis. Discriminatie is iets wat ik ook niet ken, maar waarvan ik weet dat het bestaat en waarschijnlijk niet uit te roeien is, omdat een mens eenmaal tot een groep wil behoren en vormen van uitsluiting het groepsgevoel versterken.
Dat laatste maakt gasten als Baudet en Wilders dan ook populair. De andere kant is dat termen als racisme en vooral discriminatie in steeds grotere vormen misbruikt worden. Natuurlijk mag discriminatie (maar zeker ook racisme) niet voorkomen. Dat staat buiten de discussie, maar tegenwoordig zien we een omgekeerde reactie. Het begon met de discussie rond Zwarte Piet. Een onschuldig kinderfeest, waar in feite niemand (bijna niemand) enige moeite mee had en er zeker geen link mee legde richting discriminatie. Tot een kleine groep uit de zwarte gemeenschap in Nederland er een punt van ging maken. Felle discussies ontstonden en de Zwarte Piet mag in feite niet meer. Vervolgens mocht het woord neger niet, maar moet je zwart gebruiken. De negerzoen mag niet meer (de Jodenkoek overigens nog wel). Steeds meer onderwerpen waar iets in zit dat verwijst naar donker mag niet meer. Volgens de fanatici wijst dat alles op discriminatie en zelfs racisme. Deze groep zwarte mensen profileert zich momenteel als dat alles gerelateerd is aan discriminatie. Echter, mijn twijfels groeien ten aanzien van het feit of ze nu echt weten wat discriminatie is… naar mijn gevoel zoeken ze discriminatie op. Ze maken het zelf. Ondanks dat ze in de kern volledig gelijk hebben slaan ze door. Daarmee zal het juist zo zijn dat bepaalde groepen de zwarte medemens juist meer gaat discrimineren. En het gaat verder en verder. De beeldenstorm van foute geschiedenisfiguren… Ooit helden, in hun tijd. Nu misdadigers. Ga de discussie aan, hoe hiermee om te gaan, in plaats van te vernielen. De moord op de Amerikaan door de politie is iets wat niet door de beugel kan en de Black live matters beweging, daar sta ik volledig achter. Waar het mij om gaat is dat de zwarte bevolking momenteel bezig lijkt zich te willen vergelden en zich voor 100% wil laten accepteren, door juist in te zetten op de overtreffende trap. Mijns inziens ga je dan niet alleen te ver, maar ontwikkel je ook een tegenbeweging. Dat is juist wat we moeten voorkomen. De laatste stap is mij echter eentje die echt te ver is… Surinamers willen inzage in waar hun achternaam vandaag komt en indien mogelijk hun Afrikaanse familienaam terug. En wel op kosten van de Nederlandse overheid… De humor zag ik gisteren in het Journaal; Meneer Adriaan wil niet de naam dragen van de voormalige slavenhouder… nu blijkt de naam te komen van Adriana, de stammoeder… Stel dat mijn naam ergens in het verleden gerelateerd was aan misdaad, discriminatie of ander gespuis. Dan ga ik toch ook niet eisen dat de overheid mij betaalt om het na te zoeken, en dat ik mijn naam zou kunnen veranderen? Zijn onze zwarte medemensen niet enorm bezig met spijkers op laag water aan het zoeken? Dat gevoel groeit bij mij in toenemende mate. Ik maak mij er ook zorgen om, omdat ik bang ben dat het juist averechts gaat werken. Veel witte mensen voelen zich nu al (terecht of onterecht) gediscrimineerd door hun zwarte medemens. En hoe zit het met de Chinezen, de mensen van Arabische afkomst? Waar zijn we mee bezig? Of iemand zwart, wit, geel, Arabisch of albino is kan me geen reet schelen. Niemand is gelijk,… maar we zijn wel allemaal gelijkwaardig! Daar moet op ingezet worden en niet op de ongelijkwaardige verschillen.

Tot slot wordt er een essentie overgeslagen… Ook zwarte mensen discrimineren onderling. Misschien niet in Nederland, maar wel in diverse culturen. Een zekere vorm van discriminatie is gerelateerd aan ons menszijn. Dikke mensen, anorexia, roodharigen, spraak (dialect), bastaards… overal worden mensen gediscrimineerd. Een hopeloos effect van ons menszijn, maar iets waar we mee moeten leren omgaan. Wat nu een (relatief kleine) groep zwarte mensen bewerkstelligt is naar mijn mening juist verkeerd. Er was veel fout in het verleden en er zullen nog vele fouten gemaakt worden, maar het belangrijkste is dat we daar met elkaar uit moeten komen. Mét elkaar en niet ten opzichte van elkaar. Ieder mens is gelijkwaardig!

dinsdag 20 november 2012

Documentairefestival



We zitten weer midden in de tijd van de IDFA, het Nederlandse documentaire festival. Er gaan weer heel wat documentaires aan mijn ogen voorbij. En in de nachtelijke uren ga je het verwerken. Misschien eens een documentaire over het nachtelijk verwerken van de documentaires?

Zo ging ik op vakantie. Alleen en liet mijn vrouw thuis. Voor zover ik weet reed ik naar Italië, alwaar ik een enorm grote camping uitzocht, welke zeer druk bezocht werd door vooral Nederlanders. Nadat de tent opgezet was liep ik over de camping met een plastic zakje, waarin twee kogelronde bommen zaten. Een doorsnee van zeker 15 centimeter hadden zij zeker. Omdat mij niet geheel duidelijk was wat ik er mee aan moest gooide ik de plastic tas inclusief bommen in een afvalbak bij de washokjes.
Vervolgens ben ik wat door het dorp gaan wandelen. Blijkbaar ontmoette ik enkele Nederlanders, want naderhand verkeerde ik in een groepje van wel vier van die lui. Het waren een beetje eikels, dus ik liep ze continue in de zeik te nemen, terwijl zij mij vrolijk en enthousiast tegemoet traden.
Erg lang bleef ik niet in groepsverband rondstruinen. Snel was ik alleen, in een buitenwijk op een enorm brede boulevard. Aan die boulevard stonden vele huizen. Een huis zag er verwaarloost uit, en daar ging ik naar binnen. Blijkbaar moest ik naar de WC. Deze was geheel beplakt met vierkante stukken steenwol. Eigenlijk ging ik dat huis in omdat het zoontje des huizes een lamp in de WC had opgehangen en door zijn vader bestraft was. Na de WC te hebben bekeken liep ik het huis door naar achteren en kwam tot de ontdekking dat het gehele huis afgeplakt was met vierkante stukken steenwol. Zelfs de ramen waren grotendeels afgeplakt.
Aan de tafel, in de achterkamer, zat een triest man met rood krullend haar. Rokend en voor hem een biertje. Ik kreeg een triest verhaal te horen van het feit dat de man geen geld meer had, het erg zuinig aan moest doen en de maatschappij tegen hem was. Gedurende het gesprek veranderde de vader in de moeder van het jongetje. Echter, even triest en even smoezelig.
Het jongetjes, ondertussen, lag te slapen op de oude verwaarloosde bank. Ook met rood haar. En het jongetje werd wakker, klom op tafel en ging gehurkt voor mij zitten. Hierop nam ik hem bij de hand en reden wij, met de auto, naar een dijk. Een hoge dijk, rechts van de weg, veel stenen, veel zon en op de dijk hoge windmolens. Het leek of de dijk in de zee lag, maar ik zag geen zee. Toch besloot ik te keren. Hiervoor moest het jongetje uit stappen en met enige moeite lukte het de auto op het smalle pad de andere rijrichting op te krijgen. Nu stapte ook de moeder uit, omdat zij moest bellen. Zonder moeder en jongetje reed ik naar de sporthal.
Ik parkeerde mijn BMW een tig aantal meters achter de hal en liep naar binnen. Wat ik in de sporthal deed weet ik niet meer. Wel leek het even een daklozenopvang, maar het werd toch echt een sporthal. Ik verbleef er ook lang, want eenmaal weer buiten was het aardedonker. Tijdens de wandeling naar mijn auto voelde ik mij achtervolgd en voelde ik angst. Langzaam ging ik sneller. Om de hoek zag ik licht. Veel licht. In dat licht stonden allemaal auto’s. Allen in de kleur van mijn eigen auto. Het waren vast allemaal BMW’s. Het leek wel ergens in Palestina. En er waren overal mensen. Mannen. Alleen mannen, duidelijk van zuid Europese afkomst. Noord Afrikanen wellicht.
Tussen al dat blik kon ik mijn eigen auto maar niet ontaren. Er ging een dreiging vanuit. In de verte ging iets af. Een bom? Vuurwerk? Ik zocht mijn auto. Dan bedacht ik dat ik mijn sleutel had en drukte op het knopje om mijn auto te openen. Er knipperden oranje lampjes, achter de borsthoge haag. Langzaam liep ik op het knipperen af en zag een klein vehikel. Twee kleine straalmotoren in een soort motorframe. Er achter stond een lange man. Hij zag er slecht verzorgd en mager uit, maar had een sterke kop. Lachend vroeg hij of dit mijn auto was. Vervolgens begon hij een verhaal over scheepsmotoren en vluchten. Ik gaf alleen maar aan dat ik mijn auto terug wilde. Breed lachend keek hij mij aan…..

Welke documentaires heb ik allemaal gezien, dat ik tot deze droom kwam? Ik maak er een kwisje van! Ja, het kan best leuk worden; een documentaire over de dromen over documentaires…..