Schandalige zorg

Afgelopen week zag ik een actualiteitenrubriek, ik meen 1Vandaag, met een item over politieoptreden in een isoleercel in een kliniek van de BavoRnoGroep (onderdeel van de Parnassiagroep) en deze uitzending verbijsterde mij...



In 1977 werkte ik op PZ (Provinciaal Ziekenhuis Santpoort), als stagiaire. Soms gingen we met meer man een isoleercel in, dan er überhaupt in paste, om een patiënt in toom te krijgen en vooral medicatie toe te dienen. In een dergelijke commotie heb ik ooit een collega plat gespoten. Lullig, maar we hebben er later een hoop lol om gehad. Maar in feite mocht ik die spuit helemaal niet vast houden. Eigenlijk niet eens daarbij zijn,min de isoleer. Het was een gesloten mannenafdeling. Behalve een loodzware alcoholist oppikken bij de Kijkgrijp (tegenwoordig Deka), die zich binnen een half uur in coma had gezopen, moest ik ook een paar keer mannen identificeren, die het gelukt was een eind aan hun leven te maken. Ook dat mocht helemaal niet, maar het gebeurde gewoon.

In 1984 begon ik bij de Sint Bavo (later dus BavoRnoGroep). Ook een gesloten afdeling. Ik was therapeut en had mijn werkplek een honderd meter van de afdeling verwijderd. Iedere keer liep ik met de patiënten naar therapie. Ik had de deur niet op slot, geen alarmsysteem. Wanneer iemand 'm peerde ging ik er met de auto snel achteraan. Ik haalde ze terug. Altijd en soms hadden de andere patiënten niet eens door dat ik er even niet was. In die tijd heb ik soms behoorlijk moeten "knokken", had ik zwaar automutilerende gasten en ander leed. Maar, je loste het gewoon op. Alleen als er iemand zelfmoord had gepleegd. Dan werd ik (thuis) gebeld en moesten we groepsgesprekken houden en personeelsvergaderingen. Toen ik een keer, op een zaterdag weigerde te komen, waren de rapen gaar. Drie keer ben ik (op staande voet) ontslagen, maar ben uiteindelijk 26 jaar in dienst geweest.

Van Noordwijkerhout verhuisden we naar Capelle aan den IJssel. De therapieruimte werd nu gedeeld met collega's. Een krap gebouw met diverse kleine ruimtes. Een patiënt vertrok door het raam. Ik mocht er niet meer achteraan. De ramen werden gebarricadeerd. Later flinke discussies over het wel of niet dragen van alarmsystemen. Ik weigerde. Heb altijd geweigerd.

In al die jaren heb ik wel wat directe agressie mogen ervaren. Een keer wilde iemand mij van achteren met een mes aanvallen, een paar keer fysieke gevechten gehad en de nodige bedreigingen, al dan niet met gereedschappen/wapens. Nooit heb ik letsel opgelopen en altijd gezegd dat dit een risico van het vak was.

Een keer was er politie op de afdeling. Een patiënt, waar ik een halve minuut vooraf nog een geintje mee stond te maken had een collega neergestoken.



Ik merkte wel dat de regels aangescherpt werden en dat je als hulpverlener ook meer en meer met handen en voeten geboeid werd. De angstcultuur werd groter en daarmee kwam de beheerscultuur nog sterker op gang. Ik heb mij wel afgevraagd hoe dit kon komen. Ik had daar mijn opvatting over; de hulpverlener werd minder en minder beroeps vanuit een zeker idealisme. Goed, ik ben ook bij toeval in de psychiatrie terecht gekomen. Maar als ik iets doe, dan ga ik er ook voor. Nu zien meer werkers het als een beroep, een inkomstenbron... Bovendien wil men geen enkel risico meer lopen. En dan kan het zijn dat de hulpverlening afstompt. Men neemt geen verantwoordelijkheid meer en belt de politie. Dus, tegenwoordig komt dan de politie. En nu gebruiken ze de taser, want ook de politieman wil zijn gezicht tegenwoordig gaaf houden. Geen risico jongens!

Dat nu, in die zelfde BavoRnoGroep een jonge gast (Victor) in de isoleercel getaserd is doet me pijn. Zo ver is de hulpverlening dus al afgezakt. Goed, ik zag de aftakeling al langer. Ook in andere takken van de zorg. Alles wordt gecalculeerd en geld is de regerende factor. Het gaat niet meer om de patiënt. Het ziekenhuis is een commercieel instituut geworden.

Nederlandse zorg is duur. Erg duur. Zo duur dat we straks weer meer premie moeten betalen en het eigen risico wordt verhoogd. Ondertussen wordt de zorg slechter en zwakker. Waar gaat al dat geld heen? Meer grootverdieners in de zorg (management), meer overhead en wat te denken van de kosten van medische apparatuur? En de kosten van medicamenten. En beseft men wel hoe veel duurder de zogenaamde zorgvuldigheid kost? De kwaliteitsinstrumenten bijvoorbeeld. En alle overtollige administratie... Er zal wel meer op te sommen zijn. En ondertussen wordt de zorg erbarmelijk. De vraag van de patiënt/ cliënt wordt genegeerd. Men kan daar niet op anticiperen en bieden de zorg die de hulpverlener zelf (met alle beperkingen) wil bieden. Kortom, de individu wordt in feite niet geholpen, waardoor veelal weer nieuwe behandeling/begeleiding nodig is, die dan weer duurder uitkomt ook. Kortom, in Nederland zitten we in een afglijdende schaal.



Nodig is het niet. In diverse landen is de zorg wél goedkoper. En ook veel efficiënter/beter. Laatst was ik bij een tandarts. Alle voorzieningen,mals in Nederland..., maar de stoel was wat ouder, de slangetjes en elektra wat minder gladjes weggewerkt en de ruimte zelf schoon, maar eenvoudig. Het kan dus best... En daarmee kan de zorg ook beter. Naar mijn idee is de bodem in de Nederlandse zorg bereikt. Derde wereld niveau in een prachtig jasje. Ik kan mij er nog steeds over op te winden... En ik ben boos!

Alles op een rijtje

Laatst was ik bij mijn buurman, Loet, binnen en keek vol bewondering naar zijn collectie klokken en klokjes. Prachtig geplaatst in het interieur, maar ook exemplaren waar  je een poosje naar kan kijken. Toen hij er over ging vertellen dacht ik: leuk, ik wil klokken verzamelen.

Zelf verzamel ik autootjes. Ik ben er dol op, alleen bij mij staan ze niet mooi in de kamer en kan je ze ook niet tussen de inboedel een plekje geven. Autootjes horen in een vitrine en niet alle vitrines staan leuk in een kamer. Dus, nu staat de vitrine op de overloop en iedere dag kijk ik er even naar.

Waarom zijn mensen zulke verzamelaars. Wanneer ik straks dood ga kan ik niks mee nemen, althans, dan heb ik er geen donder meer aan. Verzamelen is een hang naar het verleden, maar ook iets van “hebben”. Bij mij zit er altijd wel een nostalgische waarde aan het verzamelen. Zo verzamel ik nadrukkelijk schaal 1:43. Deze schaal kennen we met name van de Dinky Toys. Ik heb wel 1:87 verzameld, maar dat is alleen leuk, wanneer je een mooie treinbaan hebt staan. De schaal die ik nu verzamel is een mooie schaal. Genoeg detail en niet te veel ruimte. Maar ook de nostalgie van vroeger. Ik ben immers deze schaal begonnen te verzamelen, omdat ik als eerste een Dinky Toy in handen kreeg. En er is een hele markt.

Met de Dinkys ben ik de Franse Dinkys gaan verzamelen. Geen toeval, want ik vind de oudere Franse auto’s geweldig. Via slinkse wegen wist er ik er een aantal te bemachtigen, soms kreeg ik er eentje, en soms kocht ik een model voor een schappelijk prijsje. Bij dat laatste ontdekte ik een hele markt van 1:43 modellen. Handgemaakt, en nieuw. Daarmee breidde ik de collectie langzaam uit. Maar verzamelen is ook keuzes maken. Mijn eerste keuze lag dus bij de Franse modellen, ooit geproduceerd tussen (globaal) 1955 en 1973. De toptijd, wat Franse design betreft.

Van deze modellen ging ik mij een beetje specificeren. Naast de personen auto’s wilde ik er ook wel politieauto’s en taxi’s bij hebben. Van het laatste is de markt overigens vrij dun. Een vriend van mij heeft enkele schitterende exemplaren van de Simca Aronde, van Dinky Toy. Het lukt me helaas niet deze te bemachtigen. Wel heb ik inmiddels een aantal leuke exemplaren van Gorgi Toy.

Nu is het “hebben” een aspect.  Je wilt ook weten wat je hebt. Al vrij snel begon ik boeken te kopen. Boeken van tal van merken en twee dikke pillen van Dinky Toys. Je gaat er een studie van maken en de collectie breidt langzaam uit.

Inmiddels heb ik ook een collectie brandweervoertuigen en mogen Italiaanse auto’s er bij. Van Fiat heb ik een paar leuke exemplaren. Verder heb ik nog wat krijgertjes van andere merken en zelfs een klein legertje militaire voertuigen.

Helaas kan ik niet alles tonen. Er zit het een en ander (voorzichtig ingepakt) in dozen en doosjes. De basis collectie bewonder ik wel dagelijks, maar er ontstaat ook hier langzaam een ruimte gebrek. En dan heb ik het nog niet eens over honderden modellen. Als ik er 200 heb zal het veel zijn. Het kost toch geld, alhoewel ik dus ook wel een aantal krijgertjes heb. Met nam de krijgertjes zijn leuk. Dan kan ik weer echt de boeken pakken en determineren. Soms met een leuk resultaat. Maar niet veel zolders huisvesten nog een doos met dergelijk materiaal, en ook niet iedereen wil er vanaf. Een enkeling ziet bij het merk Dinky Toys direct dollartekens voor de ogen. In de meeste gevallen is dat pure onzin. Er zijn wel modellen met grote waarde, maar dat is sporadisch en het meeste is nog geen tientje per stuk waard.

Mij gaat het dan ook niet om de financiële waarde. Nee, geheel niet…. Alhoewel, ik heb enkele modelletjes die wel een zekere waarde vertegenwoordigen en daar ben ik best trots op. Maar of het dan over de waarde gaat, of over het feit dat het een bijzonder model is…. Dan ga ik toch voor het laatste.

In ieder geval hoop ik mijn collectie nog lang te mogen uitbreiden. Tegenwoordig koop ik af en toe via internet, en vooral ook goedkope modellen, maar wel van goede kwaliteit. Eigenlijk vertroebelt dat de collectie een beetje, maar goed, ik verzamel niet specifiek Dinky Toys, maar modelauto’s op schaal 1:43. En naast het bestaande wil ik graag meer bussen en vrachtauto’s, uit die periode. Helaas zijn die mij vaak te duur.

Het kost mij soms wel moeite mijn verzamelwoede te beperken tot een kader van objecten. Het mag al duidelijk zijn dat ik daar binnen mijn grenzen steeds verleg. Toch wil ik ook best klokken gaan verzamelen. Zo zijn er wel meer zaken. Oude fototoestellen, beeldjes, huisjes (heb ik ook nog een tijdje gedaan: huisjes uit allerlei landen) en noem maar op. Er is veel te verzinnen. Ik doe het niet. Soms krijg ik wel iets leuks, echter zolang ik er geen boeken over koop blijft het goed gaan. Dus blijf ik mij beperken tot de auto modellen. En mocht iemand nog ergens iets hebben; ik houd mij aanbevolen.

Toch weer even terug naar waar zo’n verzamelwoede vandaan komt. In feite is het een totaal zinloze gebeurtenis. Hooguit kan je zeggen dat je er plezier aan beleeft. Toch doen veel mensen het en een aantal schieten helemaal door , zodat hun woning een compleet pakhuis is geworden. Daar moet ik dan weer niet aan denken.

Vroeger speelde ik met de Dinkys van mijn broers. Mijn hobby was het spelen van ongelukje. Daarbij hanteerde ik regelmatig de hamer en op deze wijze is de toen bestaande collectie geheel naar de verdoemenis geholpen. Misschien heb ik daar spijt van gekregen, waardoor ik ben gaan verzamelen. Maar waarom dan juist modellen uit die periode? Toch iets van nostalgie en het vasthouden der dingen. Objecten van vroeger geven ook wel een beetje houvast in deze tijd, waar alles blingbling en vluchtig is. Wellicht heb ik een hang naar vroeger, is er een hang naar een stukje veiligheid.

Toen ik laatst bij Loet in de kamer stond voelde ik mij daar heel prettig. Dat kwam niet alleen door de klokken. Nee, zij hebben een hele prettige inrichting. Een stukje nostalgie, zonder de moderne tijd te verloochenen. Dat voelde ook wel veilig. Dat herken ik ook een beetje in ons eigen interieur. Eigenlijk willen we wel meer op de moderne toer, maar het lukt ons niet. Er blijft een hang naar een stukje verleden, een beetje geborgenheid. Wat dat betreft leven wij in een prachtige tijd en wanneer ik zo weer naar beneden loop… blijf ik weer even op de overloop staan, turen naar mijn Dinkys….