Ach, opa lief...

Het liedje "je wordt ouder pappa" zong ik vroeger uit volle borst mee. Ik herkende mijn vader er in. Voor mij is hij altijd een oude man geweest. Als puber en adolescent had ik het nooit zo op oudere mensen. Oude mensen waren lelijk, zuur en serieus. Geen van deze drie dingen deelde ik.



En dan loop je zelf tegen de zestig. Niet dat ik mij dit dagelijks realiseer. Absoluut niet. Sterker, ik voel me juist nog jong. Misschien nog wel een puber. Ja, ik merk wel dat er zaken veranderd zijn. Misschien ben ik iets milder geworden, alhoewel ik nog steeds neig tot mijn puberale uitingen. Het komt er op neer, dat ik mij geestelijk nog steeds jong voel. Eenmaal voor een spiegel, zie ik een oude man. Oud,... een man op leeftijd kan ik beter zeggen. Iedere keer heb ik met deze confrontatie, tussen mijn psyche en lichaam, het gevoel in een shock te verkeren. Het klopt niet, ik ben dat niet. Of ik ben dat wel, maar ken mijzelf niet. Verwarring.

Wanneer ik een leuke jonge meid zie, fantaseer ik wel eens over een prettige intieme avond..., en nacht. Op het zelfde moment realiseer ik mij dat voor zo'n pittig ding ik over kom als een oude viezerik. Een volledig oninteressante figuur, wat dat betreft. Eigenlijk zoals ik zelf vroeger naar ouderen keek. Nu is fantaseren overigens een wel erg groot woord. Het denken gaat zo snel, dat ik (voordat ik überhaupt aan fantaseren toe kom) vrijwel direct beeld heb van het grote leeftijdsverschil, maar vooral hoe ik gezien word. En dat er wat verandert is vooral een fysieke confrontatie. Afgelopen week ben ik gevallen. Een val die ik ook op mijn twintigste had kunnen maken. Ik had slechter kunnen vallen. Toch een paar flinke wonden. Erger nog, na enkele dagen heb ik nog steeds veel last, word ik enorm stijf en trekt de pijn als een nomade door mijn lichaam. Kijk, dat was toch echt anders, toen ik twintig was. Destijds had ik hooguit een dagje een beetje last. Zo zijn er legio voorbeelden van wat vroeger fysiek geen probleem was, maar nu toch wel iets om bij stil te staan.

De klachten nemen toe. Grote en kleintjes. Al sinds mijn jeugd zijn mijn voeten een probleem. Er werd mij ooit verteld op mijn veertigste niet meer te kunnen lopen. Goed, het is wel wat minder, maar ik loop nog steeds. En dit jaar hoop ik mijn zestigste verjaardag te vieren.

De slijtage, de veroudering, de teerheid van het lichaam. Bij de een meer, de ander is er helemaal niet mee bezig. Toch zal de tijd ons inhalen. Iedereen gaat het merken. Veel mensen groeien psychisch met hun lichaam mee. Veel, maar lang niet iedereen. Een kleine categorie, die nog steeds psychisch "jong" blijft, maar zich niet het oudere lijf realiseert. Op televisie was er zelfs een serie over: hotter dan mijn dochter... Maar goed, ik heb geen behoefte onsmakelijke voorbeelden te noemen, dus laat dat soort maar even voor wat het is.

Zelf ben ik mening dat ik mij moet vertonen, zoals mijn leeftijd in grote lijn in geeft. Op dat vlak zijn er nog mogelijkheden te over. Overigens, mijn hele leven heb ik altijd stil gestaan met hoe ik naar buiten toe over kom en of dit (naar mijn normen) verantwoord is. Ik kan er inderdaad bij lopen als een oude zak, maar ook als een vlotte linkse intellectueel. Wat dat betreft is er in al die jaren geen reet veranderd, de mode daarentegen wel.



Hoe wrang ook. Er zit niks anders op dan mijn lot met trots te dragen. Het lijf van een oude vent. Ik mijn hoofd zal ik zo veel, en lang, als mogelijk dat jochie blijven. Een combinatie die ik helaas niet altijd naar buiten toe kan tentoon spreiden. Maar goed, weer ruim 600 worden. Ik ben er een beetje moe van. Mijn ideeën groeien de pan uit, maar mijn blogs worden langzaam steeds korter. Op zich ook wel weer een uitdaging...

Dubbel

Vandaag zit ik met een beetje dubbel gevoel. Er mag weer een jaar bij geschreven worden op de lijst.

Ja, mijn leeftijd is nu gelijk aan mijn geboortejaar. Wanneer ik het zo opschrijf is er niet veel mee aan de hand. Het klinkt zelfs wel stoer. De andere kant is dat wanneer ik mijn leeftijd nu uitspreek het opeens heel erg oud klinkt. En dat terwijl ik tussen mijn oren nog steeds het puberale gevoel zit. Het vreemde van ouder worden. Voor mijn gevoel zit het vooral in mijn lijf. Toch weet ik dat jongeren, wanneer zij mij horen en zien, al snel denken: ouwe lul. Mijn perceptie dat ik mij nog jong voel, wordt er door de omgeving op allerlei manieren wel uitgeramd. Nee, ik ben dus echt oud. Al droom ik nog steeds, heb ik idealen en wens ik nog veel dingen. Ik beschik nog over mijn kinderlijke gevoelens… denk ik.

Het probleem is dat we altijd kijken naar hoe oud we zijn. Stom eigenlijk, want dat is niet bevorderlijk voor een stukje optimisme. Nee, een dergelijke confrontatie leidt al snel tot enige vorm van depressiviteit. Om die reden zeg ik altijd maar dat ik niet zo en zo oud word, maar dat ik al zoveel jaren besta. Ik heb al die jaren dat ik leef, overleeft! Ik mag al zo lang mee doen op deze wereld…

Daarmee komt ook wel het dubbele gevoel.  Nog geen week geleden is Anne overleden. Zij heeft niet zoveel jaren bij mogen schrijven. Velen hebben het niet zo lang mogen doen, als ik. We hebben wel iets weg van machines. Bij de fabricage wordt altijd uitgegaan van een zekere gebruiksduur. Het ene apparaat gaat snel stuk. Sommige apparaten gaan vele malen langer mee, dan waarop ze gemaakt zijn. Bij auto’s zie je dat ook heel sterk. Alleen, en jong mens heeft geen garantie. Als het stuk gaat is het heel vaak niet meer te maken.

Inmiddels ben ik een oude rammelbak. Ik ga nog voort, ga een tijdje mee, maar mijn vermogens zijn niet meer wat het geweest was. Ouder worden… Op een van de foto’s in deze blog sta ik de tuin te spuiten. Bloot. Het mag (alhoewel er in de USA een balkje over mijn piemeltje moet). Wanneer ik een zelfde foto nu zal maken en tonen kan het niet meer. Raar, want ik ben ik nog… Ouder worden is een vreemd gegeven. Ouder worden is een dubbel gevoel. Jarig zijn geeft soms een beetje een schuldgevoel. Ik wel, ik mag er weer een jaartje bij tellen.

Rond mijn twintigste vond ik het allemaal heel erg snel gaan. Voordat ik goed en wel begon te leven was ik al op een vijfde, een kwart misschien. In mijn jonge jaren keek ik altijd naar de tijd die ik (mogelijk) nog te gaan had. Het schrok mij af en het gaf mij het gevoel dat het leven zo enorm kort is.

Inmiddels denk ik anders. Ik ben (waarschijnlijk) wel over de helft. Maar, ik heb al heel veel gedaan in mijn leven en met mijn leven. Nu kijk ik vooral terug. Met plezier, want ik mag gezegend zijn met een tof leven. En ja natuurlijk wil ik nog een tijdje mee. Zo lang mogelijk misschien. Maar de grote “buit” is binnen. Nu wil ik eigenlijk alleen nog verder genieten. Waarbij genieten natuurlijk een heel breed begrip is.

Vandaag mag ik er weer een jaar bij tellen. Mooi. Ik kijk terug, ik kijk vooruit. Vanavond een bescheiden borreltje. Maar, ik denk ook aan al die anderen. Zo’n verjaardag geeft altijd weer een dubbel gevoel en dat lijkt per jaar sterker te worden. Misschien ben ik toch al oud……

In ieder geval ben ik erg blij dat het met Malala Yousafzai inmiddels beter gaat en hoop dat zij over 42 jaar en net zo bij mag zitten als ik... nou ja, liefst iets glorieuzer...