De nieuwe wereld.

Ooit gehoord van het eiland Guam? Naar ik aan mag nemen, tot een paar weken geleden, bijna niemand in Europa. En plots kent iedereen het eiland, ergens als een stip in de Stille Oceaan. Een eiland in tropische verpakking.

Dit alles met dank aan de ruzie tussen Trump en Kim Yung-un. Grappig, want het nieuws maakt de wereld ongekend groter. Natuurlijk leer je op school, bij aardrijkskunde en geografie, over de wereld. Over landen en gebieden. Maar over Rwanda heb ik vroeger nooit iets geleerd, noch gehoord. Dat kwam eigenlijk pas na de genocide tussen de lokale volkeren.

Nieuws, boeken en films leren mensen over de aarde, landen, gewoontes en bezienswaardigheden. Tegenwoordig komt ook op de sociale media een heel scala van onbekende oorden voorbij. De aardrijkskunde les hoeft geen opsomming van landen meer te zijn, maar zou zich meer moeten richten wat je doet wanneer je informatie over een land krijgt. Verdieping. Veruit de meeste informatie bereikt ons gekleurd of incompleet. In de huidige tijd is het meer en meer een verantwoordelijkheid van de individu zich te vergewissen van de verdere feiten. Daarbij veranderen landen, grenzen en soms ook de mentaliteit van landen en volkeren.



Niets is mooier en interessanter dan onze Moeder Aarde. Maar er gebeurt ook dan ook veel. In 1980 was ik voor het eerst in voormalig Joegoslavië. Dat land bestaat inmiddels al lang niet meer. Destijds was de bevolking kil en afstandelijk. Nu zijn het diverse landen en ook de bevolking is over het algemeen veranderd qua instelling. Zo schijnt ook Bulgarije in meer en meer opzichten en modern Europees land te worden. En dat terwijl de ouderen nog steeds de beleving hebben dat het een oostblokland is, vol zigeuners, criminaliteit en armoede.

Los van de bevolking bieden vele landen ook boeiende attracties. Qua natuur en qua cultuur. Neem een land als Etheopië. Daar treft men schitterende oudheden van het Christelijk geloof aan. De oerwouden van Costa Rica, maar ook mijn maand verblijf op Bali toonde mij een andere wereld, dan ik vanuit het kille Nederland als beleving was ingegeven.

Vroeger leerde je vooral over de bekende toeristische plaatsen op de wereld; de pyramides (Egypte), Petra (Jordanië), Taj Mahal (India), de Chinese Muur (China)..., maar de wereld biedt zo ongelofelijk veel meer. Dingen die je leert doordat de wereld relatief kleiner en kleiner wordt.

We zijn bekend met de gevaren van internet en zijn van mening dat het nieuws de wereld wel heel dichtbij brengt. Toch zie ik hier juist een hele positieve ontwikkeling. We leren meer van de aarde, de mens en bezienswaardigheden.

In de tijd dat ik jong was ging de vakantie naar Frankrijk, of elders binnen (west) Europa. Ik genoot er van en was ooit een echte Francofiel. Inmiddels deinde de wereld voor mij uit en inmiddels ben ik wereldwijd in heel wat landen geweest. Behalve mooie ervaringen heb ik ook schokkende dingen beleefd. Maar ook dat is een verrijking. Belangrijk is hoe je ermee om gaat. In veel van de verre oorden viel mij op hoe Hollands de Nederlanders zich vaak nog gedragen. Ga je verder weg, dan ben je in feite ook verplicht je enigszins aan te passen. Natuurlijk blijf je de toerist of de buitenlander, maar dat hoef je niet te benadrukken. Ooit in Alanya (Turkije) lag het strand vol (Duitse) toples dames. Een land met een vrij stevige Islamitische cultuur. Dan houd je gewoon het bovenstukje aan. In Indonesië zag ik toeristen lopen in wel erg schaarse kleding, te schaars voor de cultuur daar. En vooral Engelsen en Nederlanders zijn vaak de nationaliteiten die zich het minst aan passen. Overigens, mannen met bloot bovenlijf in dorpen en steden, over vrijwel de gehele wereld, vind ik persoonlijk het summum van ingepast gedrag.

En dan heb je de all-inclusive toerist. Zo ging mijn kapper ooit naar Bali... Na zijn reis vroeg ik naar zijn belevingen. Bleek die man niet van het resort af geweest te zijn. Dan vraag ik mij af wat je in hemelsnaam op Bali doet...



We reizen wat af, de wereld wordt figuurlijk kleiner, maar we hebben onvoldoende geleerd hier juist mee om te gaan. Jammer, want er is zo veel moois. Dat moeten we niet alleen respecteren (cultuur en natuur), maar ook pogen in stand te houden. Voordat de hele wereld alleen nog maar McDonald en Starbucks wordt. Maar goed, alles bij elkaar heb ik weer wat geleerd; Guam bestaat. Overigens denk ik niet dat ik daar ooit rond zal lopen, maar voor anderen is het vast een nieuwe uitdaging. In dit geval met dank aan Noord Korea...

in den vreemde; even terug (19)

In den vreemde; even terug (19)

Wanneer je in een ander land woont, of langdurig verblijft, ga je af en toe ook terug naar Nederland. Dat doen we allemaal. Bijzonder is, dat was eerst gewoon was, blijkt nu heel anders over te komen. In feite is je vroegere thuis nu een soort vakantiebestemming.

In verband met de Kunstlijn Haarlem was ik even in Nederland.  Dat was een hele aparte beleving en zeker niet wat ik verwachtte. Meestal viel mij na een vakantie wel op dat Nederland proper is en een “hekjesland”. Nu kwam het op mij over als een dichtbevolkte mierenhoop.  Overal drukte en stress. Alles en iedereen was in de weer, moest en deed. Wat wij hier aan bomen hebben, staat in Nederland vol met bouwwerken. Soms wat groen er omheen, maar wat je vooral ziet is steen.  Ondanks dat ik amper twee maanden weg was kwam het land als afstandelijk, koel en snel over. Snel in de zin van erbij willen horen, koel, vanwege het naar binnen gekeerde van alles en afstandelijk vanwege de uitstraling zoals ik die voelde.

Laat ik wel voorop stellen dat ik door de meeste mensen heel warm en hartelijk ben ontvangen. Ook was ik blij een heleboel mensen weer te zien. Het enige wat mij in Turkije bezig hield, voor ik terug ging, was het gemis van de contacten, de vrienden, de mensen om mij heen.  Verder was ik weinig met het land zelf bezig. Het deed mij niet veel en bracht mij geen verlangen. De warmte van de mensen deed mij goed, alhoewel ik heel veel mensen heb gemist en ook onverwachte contacten had. Het is altijd plussen en minnen. Dus, de volgende keer poog ik ook de u verwaarloosde mensen te zien en te spreken.

Behalve de mensen voelde ik weinig… Dat wil zeggen, geen binding, geen affiniteit. Alles was niet alleen vol en druk, maar ook zo geciviliseerd. Zo over geregeld. Zo reed ik een paar keer door Haarlem. Dan zie je alle vormen en maten van koffiecorners.  De Espresso bar, Starbucks, koffie zus, koffie zo. Allemaal even trendy en glad ingericht. De meesten nog druk ook. Daarnaast viel het grote aantal designwinkels op. Alles wat ik zag en tegen kwam leek zich te richten op het perfecte, de trends en men doet vooral zijn best erbij te horen. Bij die gladde en snelle, doch enigszins inhoudsloze, wereld. Ondertussen zie je dan bepaalde winkels niet meer. Opgehouden te bestaan. Anderen, zoals beddenzaak Astrid, waren bezig zich op te heffen.

In het kader van de Rode Loper (onderdeel van de Kunstlijn) kon ik werk op hangen bij Sunbeds. Om te beginnen was het moeizaam communiceren tot mijn komst. Toen bleek de eigenaar allerlei wensen en ideeën hebben. Die man had duidelijk de ballen verstand van kunst en volgens mij interesseerde het hem ook geen bal. Bruine mensen, dat interesseert hem. Weer dat gladde, modernisme. Het enige wat hem wel interesseerde was hoeveel mensen mijn werk extra zouden aantrekken en dan ook vooral zo dat men de winkel in kwam.  Het liefst keerde ik direct rechtsomkeert… maar dat ging te ver. Ik kwam wel mede hierom uit Turkije en bovendien werd mijn naam (verkeerd gespeld overigens) in de speciale krant van de Kunstlijn vermeld.

Mijn werk hing verder in Oud Velsen, waar ik mij zelf ook op hield tijdens de openingstijden. Een leuk dorp maar dan ook direct weer een soort museum. De eerste keer werd ik ook nog eens gehinderd omdat Goede Tijden Slechte Tijden (GTST) daar hun buiten opnames maken, en dus ook die dag.

Nee, van de zogenaamde perfectie werd ik niet goed. Dat beviel me niet, ik ben het ontgroeid en daar ben ik eigenlijk wel blij mee.